Öyüngənlik (is. Öyüngən adamın xasiyyəti): Bu termin, əsasən, özünü əhəmiyyətli, üstün və ya bacarıqlı göstərmək üçün həddən artıq lovğalanma və özünü öymə kimi başa düşülür. Lüğətlərdə sadəcə "öyüngən adamın xasiyyəti" olaraq tərif edilməsinə baxmayaraq, özünü göstərmə üsullarının müxtəlifliyini əhatə edir. Öyüngənlik, sadəcə özünü öymədən də təzahür edə bilər; məsələn, başqalarının nailiyyətlərini kiçiltmə, özünü başqaları ilə müqayisədə üstün göstərməyə çalışma, həddindən artıq təkəbbürlü və ya qürurlu davranışlar, öz nailiyyətlərini şişirtmə və ya yalançı təvazökarlıqla özünü tərənnüm etmə kimi davranış formaları da öyüngənliyin təzahürü sayıla bilər.
Etimoloji cəhətdən "öyüngənlik" sözü "öyünmək" felindən törəmişdir. "Öyünmək" sözü öz növbəsində, kökü türk dillərində olan bir sözdür və qürur, lovğalanma, özünü yüksək qiymətləndirmə mənalarını ifadə edir. Beləliklə, "öyüngənlik" sözü, özünü qiymətləndirmənin həddən artıq şişirdilmiş, sosial olaraq qəbul edilməyən bir formasını ifadə edir.
Cümlə içində istifadəsi müxtəlifdir: "Onun öyüngənliyi hər kəsi bezdirirdi." cümləsində öyüngənlik, davranışın mənfi tərəfini vurğulayır. Digər bir nümunə: "Kiçik yaşlarından bəstəkarlıqla məşğul olan gənc, öz nailiyyətlərini heç vaxt öyüngənliklə ifadə etməmişdir." Bu cümlədə isə, öyüngənliyin olmaması, təvazökarlıq kimi müsbət bir xüsusiyyət kimi təsvir edilir.
Qısaca, "öyüngənlik" sözü sadəcə özünü öyməkdən daha geniş bir mənaya malikdir. Həddən artıq özünü sevgi, başqalarına qarşı hörmətsizlik, təkəbbür və özünü şişirtmə kimi mənfi emosiyaların və davranışların əks olunduğu bir xasiyyət xüsusiyyətidir. Bu xüsusiyyət, özünü göstərmənin müxtəlif formalarında təzahür edə bilər və sosial münasibətlərə mənfi təsir göstərə bilər.