Övsaf (ərəbcə "vəsf" sözünün cəm halından törəmişdir) sözü klassik Azərbaycan ədəbiyyatında geniş istifadə olunan bir termindir. Əsas mənası "xüsusiyyətlərin, keyfiyyətlərin, üstünlüklərin, gözəlliklərin, yaxşı cəhətlərin təsviri, vəsf edilməsi"dir. Yəni bir şeyin yaxşı xüsusiyyətlərini, gözəlliklərini, üstünlüklərini dilə gətirmək, onları sadalamaq, tərifləmək deməkdir. Bu təsvir həm şeir, həm də nəsr əsərlərində, mətndə bir əşyanın, hadisənin və ya şəxsin müsbət keyfiyyətlərinin vurğulanması üçün istifadə olunur. Sadəcə bir siyahı deyil, bədii vasitələrlə zəngin, təsirli, oxucuda müəyyən bir təəssürat yaradan təsvirdir.
Misal olaraq, verilən beyt də məhz bu mənaya işarə edir: "Müştəridir sənə Zöhrə fələkdə; Gecə-gündüz övsafını deməkdə". Bu beytdə Zöhrənin (Venera) göy üzündəki gözəlliyi, parıltısı və cazibəsi və bunun gecə-gündüz təriflənməsi nəzərdə tutulur. Burada "övsafı" sözü Zöhrənin bütün müsbət keyfiyyətlərinin, gözəlliklərinin, cəlbediciliyinin bütövlükdə təsvirini bildirir.
Övsaf, "vəsf" sözünün cəm halından fərqli olaraq, daha çox bir çox üstün cəhətin toplum halında ifadəsini bildirir. Yəni, bir neçə keyfiyyətin bir arada, harmonik şəkildə təsvirini ehtiva edir. Sadəcə bir keyfiyyətin deyil, bir neçəsinin birləşərək əmələ gətirdiyi ümumi təsiri ifadə edir.
Müasir Azərbaycan dilində "övsaf" sözü daha az istifadə olunsa da, klassik ədəbiyyatımızda, xüsusilə də tərifləmə, təsvir etmə, gözəllikləri saymaq kontekstində əhəmiyyətli rol oynayır və sözün mənşəyi və kökləri nəzərə alınmaqla, onun mənası dəqiq başa düşülməlidir.