Ortabablıq (is. Orta yaşda, orta vəziyyətdə olma): Bu termin "orta" və "bab" (və ya "baba") köklərindən əmələ gəlmiş mürəkkəb bir sözdür. "Orta" sözünün mənası açıqdır - aralıq, ortalama, nə çox, nə az. "Bab" isə qədim türkcədə "qoca", "yaşlı kişi", həmçinin "nəsil", "əcdad" mənalarında işlənmişdir. Lakin burada "bab" sözü "yaşlı" mənasında deyil, daha geniş mənada "həyat mərhələsi", "vəziyyət" kimi interpretasiya edilməlidir. Beləliklə, "ortabablıq" yalnız yaşa aid deyil, həm də sosial-iqtisadi vəziyyətə, həyat tərzinə də aid bir anlayışı ifadə edir. Yəni, ortabablıq orta yaşda olmaq, orta səviyyəli gəliri və sosial mövqeyi olan, orta səviyyəli həyat tərzi sürən insanı xarakterizə edir. Bu, həmcinin müəyyən bir sabitlik, orta səviyyəli təminatlılığı ifadə edir, həm yüksək, həm də aşağı səviyyədən kənarda qalmağı bildirir.
Ortabablıq termini ədəbiyyatda, xüsusilə də personajların təsvirində geniş istifadə olunur. Misal olaraq, İmanovun təsvirindəki "ortaboylu, bozumtul qısa saçlarını geri daramış, buğdayısifət, gözləri tünd-qara, gülümsər bir kişi" ifadəsi ortabablıq anlayışını daha əyani şəkildə göstərir. Bu təsvirdə heç bir qüsurlu və ya xüsusi gözəllik deyil, sadəcə adi, orta xarici görünüş önə çəkilir. Bu, həmçinin həyat tərzini və sosial statusunu da əks etdirir. Orta boy, orta yaşda olma, adi bir görünüş, orta səviyyəli həyat tərzi - bütün bunlar "ortabablıq" anlayışını təsvir edir.
Ortabablıq sözü müsbət, mənfi və ya neytral bir kontekstdə istifadə oluna bilər. Məsələn, "O, ortabablıq həyatı yaşayırdı" deyərkən həyatın orta səviyyədə, problemsiz keçməsi nəzərdə tutula bilər. Ancaq "Onun ortabablıq həyatı onu bezdirirdi" deyərkən, monotonluq, heyatda heç bir əlamətdar hadisə olmaması vurğulanır. Beləliklə, sözün mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişə bilər.