Namütənahi sifəti, farsca "na…" (infiks, mənası "yox", "olmamaq") və ərəbcə "mütənahi" (mənası "məhdud", "sonlu", "sınırlı") sözlərindən əmələ gəlmişdir. Lüğətlərdə verilən "İntəhasız, nəhayətsiz, sonsuz, bitməyən, ucu-bucağı olmayan" tərifləri əsas mənasını əks etdirir, lakin sözün ifadə etdiyi məfhumun genişliyini tam şəkildə əhatə etmir.
"Namütənahi" yalnız fiziki məkanda və ya zaman kəsiyindəki sonsuzluğu deyil, həm də riyaziyyatda, fəlsəfədə və digər elmlərdə istifadə edilən daha geniş bir məfhumu ifadə edir. Məsələn, riyaziyyatda namütənahi sıralar, namütənahi cəmlər, namütənahi çoxluqlar kimi anlayışlar mövcuddur. Bu kontekstdə "namütənahi" "sayıla bilməyən qədər çox", "həddi-hüdudu olmayan" mənasını da özündə ehtiva edir.
Fəlsəfi kontekstdə "namütənahi" kainatın sonsuzluğu, zamanın sonsuzluğu və ya bəzi mənəvi anlayışların sonsuzluğu kimi mənalarda işlənə bilər. Ədəbiyyatda isə bu söz daha çox obrazlı ifadələr yaratmaq üçün işlədilir. Məsələn, "Onun səbrinin namütənahi olduğu görünürdü" cümləsində "namütənahi" səbrin həddinin olmamasını, çox böyük olduğunu ifadə edir.
Beləliklə, "namütənahi" sözünün mənasını yalnız "sonsuz" və ya "bitməyən" kimi sadəcə tərcümə etmək kifayət deyil. Onun istifadə olunduğu kontekstdən asılı olaraq mənası dəyişə bilər, amma ümumi olaraq, hər hansı bir şeyin həddinin, sərhədinin, məhdudiyyətinin olmaması və ya sayıla bilməyəcək qədər çox olması mənasını verir. Verilən misal olan "[Əbülhəsən bəy:] Mənim varlığım, təbiri-cayizsə, təbiət..." cümləsində "namütənahi" sözü şairin öz varlığının təbiətin sonsuzluğuna bənzədilməsini ifadə edir.