Naqillik (fiz.) – maddənin istilik, elektrik və ya başqa fiziki kəmiyyətləri (məsələn, səs) ötürmə qabiliyyəti. Bu termin, əsasən, elektrik və istilik naqilliyini ifadə etmək üçün istifadə olunur. Naqillik, bir mühitin həmin kəmiyyətləri nə qədər səmərəli keçirdiyini göstərən bir ölçüdür. Yüksək naqilliyə malik materiallar (məsələn, mis) bu kəmiyyətləri asanlıqla keçirir, aşağı naqilliyə malik materiallar (məsələn, kauçuk) isə çətinliklə keçirir.
Etimologiya: Söz "naqil" felindən törəmişdir. "Naqil" kökü "naqılmaq" (daşımaq, ötürmək) feli ilə əlaqədardır və türk dillərində geniş yayılmış bir kökdür. "Naqillik" isə "naqil" sözünün isim formasını əks etdirir və maddənin "naqil" olma xüsusiyyətini bildirir.
İstifadə nümunələri:
• Misin yüksək naqillik qabiliyyəti onu elektrik naqillərinin istehsalında əvəzolunmaz edir.
• Materialların istilik naqillik qabiliyyəti onların strukturu və tərkibindən asılıdır.
• Səsin havada yayılmasının sürəti havanın akustik naqilliyini göstərir.
• Yüksək elektrik naqillikli metallar elektrik enerjisinin ötürülməsində mühüm rol oynayır.
• Bu izolyasiya materialının aşağı istilik naqilliyi enerji itkisini azaldır.
Qeyd: "Naqillik" termini müxtəlif fiziki hadisələr üçün istifadə olunsa da, kontekstdən asılı olaraq onun mənası dəqiqləşir. Məsələn, "elektrik naqilliyi", "istilik naqilliyi", "maqnestik naqillik" kimi ifadələr daha spesifik mənaları ifadə edir.