Müsəddəs (ər. مُسَدَّس - musaddas) ədəbiyyatda hər bəndi altı misradan ibarət olan klassik şeir formasını bildirir. Ərəb mənşəli bir söz olub, “altılı”, “altı misralı” mənasını verir. Sözün özündəki sədəs (سُدُس) komponenti "altı" mənasını daşıyır. Beləliklə, müsəddəs termininin leksik mənası altı misradan təşkil olunmuş şeir formasını ifadə edir.
Müsəddəsin əsas xüsusiyyəti hər bəndinin altı misradan ibarət olmasıdır. Bu misraların qafiyə və əruz vəzninin tələblərinə uyğun yazılması vacibdir. Qafiyə sxemi ümumiyyətlə AABCCB və ya oxşar bir sxem üzrə qurulur, lakin müəyyən yaradıcı azadlıqlar da ola bilər. Məsələn, bəzi müsəddəslərdə son iki misranın qafiyələri fərqli ola bilər. Əruz vəzninin seçimi isə şairin öz seçimidir və əsərin üslubuna, mövzusuna uyğun olaraq dəyişə bilər.
Müsəddəs, qəzəl və məsnəvi kimi digər klassik şeir formalarından fərqli olaraq, daha az yayılmışdır. Lakin klassik Azərbaycan ədəbiyyatında Seyid Əzim Şirvaninin "Zaman ol zaman idi" əsəri kimi gözəl nümunələri mövcuddur. Bu nümunələr müsəddəsin ifadə imkanlarını və estetik dəyərini göstərir. Şeirin bu formasının məhdud istifadəsi onun daha çox məharət tələb etməsi və şairin yaradıcılıq potensialının daha yüksək səviyyədə olması ilə əlaqədardır.
Müasir Azərbaycan ədəbiyyatında müsəddəs forması nadir hallarda istifadə olunsa da, klassik ədəbiyyatın zəngin irsi kimi öz əhəmiyyətini saxlayır və ədəbiyyatşünaslıq tədqiqatlarında mühüm yer tutur. Onun öyrənilməsi klassik Azərbaycan şeirinin formal xüsusiyyətlərinin daha dərindən anlaşılmasına kömək edir.