Mığıltı (mıq-ıltı): İs. Öz-özünə, səssizcə, çox zəif bir şəkildə gülümsəmək hərəkəti və ya ifadəsi. Bu, həm uşaqlara, həm də böyüklərə aid olub, daxili bir sevinc, razılıq, məmnunluq və ya xoş düşüncənin ifadəsidir. Gülümsəmənin açıq şəkildə ifadə edilməməsi ilə fərqlənir. Mığıltı, üz ifadəsindən daha çox daxili bir hal kimi hiss olunur və müşahidəçinin diqqətini çəkməyə yönəlməmişdir. Adətən, sakit və sakitlik dolu bir atmosferdə müşahidə olunur.
Etimologiya: Sözün mənşəyi tam aydın deyildir, lakin “mıq” önəkinin tez-tez kiçik ölçüləri və ya zəif hərəkətləri ifadə etməsi (məsələn, “mıqmaq”, “mıqıldamaq”) nəzərə alınsa, “mığıltı”nın “kiçik, zəif gülümsəmə” mənasını ifadə etməsi ehtimalı yüksəkdir. "-ıltı" şəkilçisi isə artımlı bir şəkilçi olub, hərəkətin davamlılığını və ya təkrarını bildirir.
Cümlədə işlənmə nümunələri:
1. Uşağın dodaqlarında nəzərə çarpan bir mığıltı vardı, sanki gizli bir sirrini paylaşır və bununla xoşbəxt idi.
2. Qoca kişinin mığıltısını görəndə onun ürəyindəki xoş xatirələr canlandı.
3. Gecənin sakitliyində, ulduzların altında oturmuş xanımın üzündəki mığıltı, ruhunun rahatlığını əks etdirirdi.
4. Qəflətən gələn yaxşı xəbər ona mığıltı bəxş etdi.
5. Körpənin mığıltısı ana üçün ən gözəl səs idi.
Göründüyü kimi, “mığıltı” sözü, sadəcə “öz-özünə gülümsəmə”dən daha çox, daxili bir hiss və duyğunu, sakit və incə bir şəkildə ifadə edən bir söz olaraq geniş məna kəsb edir.