Məsruriyyət (ər. مَسرُورِيَّة - masrūriyya) sözü klassik Azərbaycan ədəbi dilində işlənən bir termindir. Əsas mənası "şadlıq, sevinc, xoşal" və ya daha geniş mənada "məmnunluq, razılıq, rahatlıq hissi" kimi ifadə oluna bilər. Sözün kökü olan ərəb dilindəki "məsrur" (مَسرُور) sözü "sevincli, şad, xoşbəxt" mənalarını verir. Beləliklə, "məsruriyyət" sözü bu əsas hissi vəziyyətin davamlılığını, güclülüyünü və ya geniş yayılmasını ifadə edir. Sadəcə anlıq bir sevinc deyil, daha dərin və uzunmüddətli bir xoşbəxtlik vəziyyətinə işarə edir.
Ədəbiyyat nümunəsindəki ("Hamı əyləşib yenidən məsruriyyətlə dinlərdilər. Ə.Haqverdiyev") istifadəsi, dinləyicilərin danışana və ya danışılan məlumata qarşı duyduğu dərin maraq, hörmət və məmnuniyyəti ifadə edir. Bu, sadəcə "dinləmə" deyil, həm də dinləmə prosesindən əldə olunan xoş hissləri vurğulayır. Məsələn, "məsruriyyətlə qulaq asdı", "məsruriyyətlə izlədi" kimi ifadələr də bu mənanı əks etdirə bilər.
Müasir Azərbaycan dilində "məsruriyyət" sözü nadir hallarda işlənir və əsasən klassik ədəbiyyat əsərlərində rast gəlinir. Onun yerinə daha çox "sevinc", "şadlıq", "xoşal", "məmnunluq" kimi sinonimlərdən istifadə edilir. Lakin, "məsruriyyət" sözünün ifadə etdiyi incəlik və dərinliyi tam olaraq bu sinonimlər əvəz edə bilmir. Sözün kontekstə bağlı olaraq "səadət", "fərəh" mənalarını da özündə cəmləşdirdiyi qeyd edilə bilər.