Mənzur (ər. منظورdan) sözü Azərbaycan dilində əsasən "nəzərdə tutulan, arzu edilən şey; məqsəd, niyyət" mənalarında işlənir. Klassik ədəbiyyatımızda geniş yayılmış bu söz, müasir dövrdə daha az istifadə olunsa da, ədəbi üslubda, xüsusilə də əsərlərin tərcüməsində və ya köhnə ədəbiyyat nümunələrini anlamaqda vacib rol oynayır. Kökü ərəb dilinə gedib çıxan "nəzərə almaq", "fikirləşmək" mənalarını ifadə edən fəildən törəmişdir. Beləliklə, "mənzur" sözü həm konkret bir hədəfi, həm də bir fəaliyyətin arxasındakı gizli niyyəti, motivləri ifadə edə bilər.
Mənasının genişliyi və çalarlığı onun işlənmə kontekstindən asılıdır. Məlumat verilən nümunə cümləsində ("Buna nə düşübdür ki, yalan danışsın və yalan danışmaqdan onun mənzuru nə ola bilər?") "mənzur" sözü yalan danışma hərəkətinin arxasında duran məqsədi, niyyəti ifadə edir. Yəni, sual yalan danışan şəxsin hərəkətinin səbəbini, arxasında duran məqsədini soruşur. Bu, "məqsəd", "niyyət" mənalarının daha dəqiq ifadəsidir.
Başqa bir nümunə olaraq, "Onun mənzuru yüksək məsul vəzifə tutmaq idi" cümləsini götürək. Burada "mənzur" sözü konkret bir hədəfi, arzu olunan bir vəziyyəti – yüksək vəzifə tutmağı bildirir. Əgər "Onun niyyəti yüksək məsul vəzifə tutmaq idi" desək, eyni mənanı daha sadə bir ifadə ilə vermiş olarıq, lakin "mənzur" sözünün ifadə etdiyi incəlik və köhnə üslub burada itirilər.
Qısaca, "mənzur" sözü "məqsəd" və "niyyət" sinonimləri ilə əvəz oluna bilsə də, onlardan fərqli olaraq daha geniş bir məna çalarına malikdir və köhnə, klassik üslubda daha çox istifadə olunur. Sözün mənasının tam olaraq anlaşılması cümlənin kontekstindən asılıdır.