Məhcub sifəti ərəb mənşəli olub, utancaqlığı, utanmışlığı və ya utanan halını ifadə edir. Lüğətlərdə sadəcə "utanmış", "utanan", "utancaq" kimi tərcümələrlə qarşılaşırıq, lakin məhcubun daha zərif və dərin bir mənası var. Sadəcə fiziki bir utanma halı deyil, daha çox daxili bir təmkin, hətta müəyyən bir qəmzəlilik və gizlilik hissi ehtiva edir.
Məhcubluq, kimsənin özünü göstərməmək, özünü ifadə etməkdən çəkinmək, diqqət mərkəzində olmaqdan qaçmaq istəyi ilə əlaqəlidir. Bu, utancaqlıqdan daha çox, bir növ təvazökarlıq və özünə qarşı tələbkarlıqdan qaynaqlanan bir haldır. Məsələn, çox ədəbli, səssiz, özünü göstərməyən bir insanı sadəcə "utancaq" adlandırmaqdan daha uyğun olaraq "məhcub" sözünü işlətmək olar.
A. Şaiqin misalında olduğu kimi, "Günəş məhcub və tutqun bir halda yatağına çəkildi" cümləsində günəşin parıltısının azalması, görünməzliyə qərq olması, bir növ "utanıb gizlənməsi" təsvir olunur. Bu, sadəcə günəşin batması deyil, daha çox poetik bir ifadədir ki, günəşin möhtəşəm görünüşündən əvvəlki təvazökar, sanki özünü gizlədən halını vurğulayır.
Beləliklə, "məhcub" sözü sadəcə utanma deyil, daha geniş mənada təvazökarlıq, gizlilik, özünü göstərməmək, hətta bir növ əzəmətli bir təmkin hissini də özündə əks etdirən zərif bir ifadədir. Bu, sözün səlis tərcüməsindən kənara çıxaraq, onun əsl mənasını və poetik gücünü daha aydın şəkildə anlamağımıza kömək edir.