Məğşuşluq – Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında özünə yer tutmuş maraqlı bir sözdür. Sadəcə "qarışıqlıq" və ya "hərc-mərclik" kimi tərcümə edilməkdən daha çox məna ehtiva edir. Əslində, məğşuşluq, yalnız əşyaların və ya hadisələrin deyil, həm də düşüncələrin, duyğuların qarışıqlığını, çaşqınlığını ifadə edir. Bir növ daxili və xarici dünyanın qarışdırılması, nizamsızlaşması vəziyyətidir.
Lüğətlərdə "qarma-qarışıqlıq", "şuluqluq", "iğtişaş" kimi sinonimlərlə izah olunsa da, məğşuşluğun özünəməxsus bir kölgəsi var. Bu kölgə, qarmaqarışıqlığın sadəcə fiziki və ya zahiri tərəfini deyil, həm də onun psixoloji təsirini, insanın daxili dünyasında yaratdığı çaşqınlığı əks etdirir. Məsələn, "evdə məğşuşluq hökm sürür" deyərkən, sadəcə əşyaların səpələnmiş olmasından deyil, həm də bu səpələnmişlikdən doğan narahatlıq, stres və ya həyəcan hisslərindən danışırıq.
Allahverdi bəyin "Aram, deyirlər, Bakıda məğşuşluq var?" sualı da bu mənanı göz qabağında canlandırır. Sadəcə Bakıda nəqliyyatın, insan axınının qarışıqlığından danışılmır. Burada şəhərin ümumi vəziyyətinin, həyat ritminin qeyri-sabitliyinin, narahatlığının ifadəsinə rast gəlirik. Beləliklə, məğşuşluq, dəqiq və səlis bir şəkildə ifadə edilə bilməyən, lakin hiss olunan və başa düşülən bir vəziyyəti təsvir edir.
Qısacası, məğşuşluq, sadəcə lüğətlərdəki qısa izahdan daha zəngin və çoxşaxəli bir mənaya malikdir. O, həm fiziki, həm də psixoloji qarışıqlığı əks etdirən, Azərbaycan dilinin ifadə qabiliyyətini göstərən bir sözdür.