Məğbun (ər.) – fikri, düşüncəsi başqa yerdə olan, diqqəti yayğınlaşmış, dalğın, sərxoş, məst, heyran olmuş, valeh olmuş şəxs. Sözün əsas mənası "diqqətin ələ keçirilməsi", "fikrin tutulması", "başqa bir şeylə məşğul olmaq" kimi təfsir edilə bilər. Ədəbiyyatda isə əsasən sərxoşluq, valehedicilik və ya dərindən heyranlıq hisslərini ifadə etmək üçün işlədilir.
Məğbunluq halı, sadəcə spirtli içkilərin təsirindən yaranan bir vəziyyət deyil. O, həmçinin aşk, gözəllik, mənəvi bir həzz və ya hər hansı bir möhtəşəm hadisə ilə qarşılaşdıqda insanın duyduğu dərin heyranlıq və valehedicilik hissindən də qaynaqlana bilər. Şairlər tez-tez məğbunluq halını sevgi, xəyal və ya fəlsəfi düşüncələrə dalmaq kimi romantik və mistik kontekstlərdə işlədirlər.
Misal olaraq verilən şeir parçasında "məğbun" sözü, şairin sevgilisinin (saqi) ona içirdiyi mey səbəbindən həm fiziki (sərxoşluq) həm də mənəvi (sevgiyə dalmaq) mənada məğbun olmasını ifadə edir. Yəni, sevgilisinin gözəlliyi və sevgisi şairin fikrini tamamilə tutmuş, onu başqa hər şeydən uzaklaşdırmışdır. Bu hal, sadəcə olaraq sərxoşluq deyil, daha dərin və mürəkkəb bir emosional vəziyyətin ifadəsidir.
Beləliklə, "məğbun" sözü klassik Azərbaycan ədəbiyyatında çoxşaxəli bir məna daşıyır və kontekstdən asılı olaraq fərqli çalarlar kəsb edir. O, sadəcə "sərxoş" mənasından çox daha dərin və obrazlı bir ifadədir.