Məcnunanə (ər. məcnun + fars. …anə) sifət və zərf kimi işlənən bir sözdür. Əsas mənası "Məcnun kimi, dəlicəsinə, ağlını itirmiş kimi" deməkdir. Lakin bu tərif, sözün ifadə etdiyi duyğu dərinliyini tam əks etdirmir.
Məcnun, Leyli əfsanəsindəki əsas personajlardan biri olaraq, dəli deyil, dərin, tutqun bir sevgiyə qapılmış, bu sevginin hədsiz gücü ilə ruhunun dərinliklərində sarsılmış bir insandır. Ona görə də "məcnunanə" sadəcə "dəlicəsinə" deyil, daha çox "tutqun, hədsiz, qəlbini bütövlüklə ələ keçirən bir sevgi ilə" ifadə olunur. Söz, bu sevginin yaradıcılığa, həyata və ətrafdakılara təsirini də özündə əks etdirir. Məcnunun vəziyyəti bir növ dəlilik halına bənzəsə də, əslində bu dəlilik, insanın dərin duyğularının ifadəsidir.
Beləliklə, "məcnunanə" sözü sadəcə bir hərəkətin və ya davranışın təsvirindən kənara çıxaraq, duyğuların ifadəsində dərinlik qazandırır. Bir insanın məcnunanə sevdiyini demək, onun bu sevgiyə tamamilə qapıldığını, onun həyatının mərkəzinə çevrildiyini, hətta ağlının və düşüncəsinin bu sevgiyə tabe olduğunu bildirir. Bu, "dəlicəsinə" sözünün verə bilmədiyi bir məna çalarını əlavə edir.
Misal olaraq, "pərişanhal və məcnunanə bir qiya" ifadəsi sadəcə pərişan görünüşü deyil, həm də bu görünüşün arxasında gizlənən dərin, məğlubedilməz bir sevgi və ya həsrətin olduğunu vurğulayır. Sözün bu kontekstdə istifadəsi, əsərin duyğu dolu atmosferini daha da gücləndirir.