Meyitsifət: Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında "meyitsifət" sözü, əsasən, şifahi nitqdə istifadə olunan, obrazlı və ifadəli bir sifətdir. Lüğətlərdə sadəcə "sifətinin rəngi solğun, saralmış olan" kimi qısa bir izah verilmiş olsa da, bu sözün daha dərin bir mənası və əhatə dairəsi vardır.
Meyitsifət, sadəcə rəngsizliyi deyil, həm də cansızlığı, həyatsızlığı, enerjinin olmamasını ifadə edir. Bu söz, dərin bir yorulmanı, xəstəliyi, ya da uzun müddət davam edən əzabı göstərmək üçün işlədilə bilər. Meyitsifət insan yalnız fiziki olaraq deyil, həm də ruhen solğun, cansız görünür. Gözlərdəki parıltı sönmüş, üz ifadəsi cansıxıcı, hətta dəhşətli ola bilər.
Misalda verilən "Ata tərəfdən qohumu olan bu meyitsifət, solğun adamdan Qadirin zəhləsi gedirdi" cümləsində "meyitsifət" sözü, yalnız rəngsizliyi deyil, həm də Qadirin bu insana qarşı duyduğu xoşagəlməzliyi, onun cansızlığı və ruh düşkünlüyündən narazılığını daha güclü şəkildə ifadə edir. Sözün obrazlılığı, Qadirin bu adamın görünüşündən və ümumi halından nə dərəcədə təəssürat aldığını daha aydın şəkildə göstərir.
Beləliklə, "meyitsifət" sözü, sadə bir lüğət tərifindən daha geniş bir mənaya malikdir və ədəbi əsərlərdə, şifahi nitqdə obrazlı təsvirlər yaratmaq üçün istifadə oluna bilən təsirli bir vasitədir.