Meyxana, farsca mənşəli bir söz olub, improvizasiya edilmiş, öncədən hazırlanmamış, adətən məzhəkəli və zarafatlı şeir növünü ifadə edir. Bu şeir növü, həm də söz ustası, ağıllı və hazırcavablığı ilə seçilən şairlərin öz istedadlarını nümayiş etdirmək üçün bir meydan olaraq tarix boyu sevilib və davam etdirilib.
Meyxana şeirlərinin əsas xüsusiyyəti, təsadüfi və qeyri-planlaşdırılmış olmasıdır. Şair, mövzuya görə öncədən hazırlanmış bir qəlibə bağlı deyil, o anki duyğularına, ətraf mühitinə və dinləyicilərin reaksiyalarına uyğun olaraq şeirini qurur. Bu da meyxananı digər şeir növlərindən fərqləndirən ən önəmli cəhətlərdəndir. Sözlərin tezliyi, ritmin sürəti və şeirdəki yumor hissi meyxananın can damarıdır.
Meyxananın yaranma tarixi dəqiq olaraq bilinməsə də, əsasən xalq arasında yayılmış bir ənənə olduğuna inanılır. Əsrlər boyu şifahi olaraq nəsildən-nəslə ötürülmüş, təkmilləşdirilmiş və zənginləşdirilmişdir. Toy, nişan, bayram və digər məclislərdə əyləncə və əhval-ruhiyyəni yüksəltmək üçün geniş istifadə olunmuşdur. Bu məclislərdə meyxanaçıların improvisasiya bacarığı, söz ustalığı və kəskin zarafatları ətrafdakıların böyük marağına səbəb olur.
Müasir dövrdə də meyxana öz populyarlığını qoruyub saxlayır. Televiziya proqramları, müsabiqələr və konsertlər vasitəsilə geniş kütləyə çatır. Hətta müasir meyxanaçıların yaradıcılığı klassik ənənələri müasir mövzularla birləşdirir, beləliklə də, bu qədim sənət növü yeni nəsillər üçün də cəlbedici olaraq qalır.
Ümumiyyətlə, meyxana Azərbaycan mədəniyyətinin ayrılmaz bir hissəsidir və şifahi xalq ədəbiyyatının ən maraqlı və canlı nümunələrindən biridir. Onun improvizasiya xüsusiyyəti, yumor hissi və söz ustalığı bu sənət növünü unikal və əbədi edir.