Mazğallı sifəti, əsasən divarlar, qayalar və ya digər şaquli səthlər üçün istifadə olunur və bu səthlərin mazğalı, yəni dırmaşmaq üçün əlverişli, çıxıntılı, girintili, qabarıq və ya pərtli olduğuna işarə edir. Sadəcə "mazğalı olan" demək deyil, daha çox həmin səthlərin dırmaşma üçün imkan verən xüsusiyyətlərə malik olduğunu ifadə edir.
Sözün mənasını daha genişləndirərək deyə bilərik ki, "mazğallı" səthi, xüsusilə də uşaqlar üçün maraqlı və cəlbedici bir oyun meydanı kimi təsəvvür olunur. Bu səthlər ümumiyyətlə düzgün deyil, müxtəlif hündürlüklərdə çıxıntıları və girintiləri ilə fərqlənir. Beləliklə, "mazğallı" sözü yalnız fiziki xüsusiyyətləri deyil, həm də həmin səthin yaratdığı imkanları (məsələn, dırmaşma, gizlənmə, araşdırma) ifadə edir.
Əbdül Cəvadın misalında olduğu kimi ("Dırmaşmışdı uşaqlar; Mazğallı divarlara"), "mazğallı" sözü divarın yalnız səthinin hamar olmamasından deyil, əksinə, uşaqların dırmaşması üçün əlverişli olmasından irəli gəlir. Yəni söz, səthin dırmaşmaya uyğunluğunu, onun "dırmaşıla bilən" xüsusiyyətini vurğulayır. Bu mənada, "mazğallı" "pərtli", "qabarıqlı", "çıxıntılı" sözləri ilə sinonim olsa da, onlardan daha canlı və obrazlıdır, uşaqların fəaliyyətini daha yaxşı əks etdirir.
Qeyd etmək lazımdır ki, "mazğallı" sözü nadir hallarda istifadə olunan bir sözdür və əsasən şifahi nitqdə rast gəlinir. Lakin onun mənası və ifadə gücü ədəbi dildə də öz əhəmiyyətini saxlayır.