Manqurt sözü, əsasən Çingiz Aytmatovun eyniadlı əsərindən sonra geniş yayılmış və dərin mənalı bir termindir. Lüğətlərdə sadəcə “düşünmək qabiliyyətini itirmiş adam” və ya “əsil-nəslini unutmuş” kimi təriflənsə də, manqurt anlayışı bununla kifayətlənmir. O, daha kompleks və simvolik bir məna daşıyır.
Manqurt, öz kimliyini, yurdunu, mənsubiyyətini tamamilə itirmiş, özünün əsl mənşəyini unutmuş bir insandır. Bu unutma prosesi sadəcə bir amneziya deyil, daha çox zorakı bir mədəniyyət məhv edilməsinin, şəxsiyyətin sistematik şəkildə pozulmasının, və ya psixoloji təsirlər nəticəsində baş verən dərin bir travmanın nəticəsidir. Manqurtun “buz kimi gözlərindəki qan və hədə” təsviri, onun daxili boşluğunu, ruhunun sönmüşlüyünü, hər hansı bir emosiyanın və ya duyğunun izini belə verməyən bir vəziyyətdə olduğunu və ətrafındakı dünyaya qarşı duyduğu laqeydliyi simvolizə edir.
Manqurt anlayışı, tarix boyu baş vermiş milli məhv edilmələri, mədəniyyətlərin təzyiqlərə məruz qalması və şəxsiyyətlərin manipulyasiya olunması nəticəsində yaranan faciələri təcəssüm etdirir. O, həm də fərdi səviyyədə özünü tanıma və özünü qoruma məsələsinə işarə edir. Manqurt olmaq təhlükəsi, öz kimliyini, köklərini, dəyərlərini unutmaq, manipulyasiyalara qapılmaq və özünü başqalarının istəklərinə uyğunlaşdırmaq təhlükəsidir.
Beləliklə, manqurt sözü sadə bir lüğət tərifindən daha çox dərin bir metafora, bir ibrət dərsi və dərin düşüncələrə təkan verən bir simvoldur. O, həm fərdi, həm də kollektiv səviyyədə özünü tapmaq, kimliyini qorumaq və mədəniyyətini qoruyub saxlamağın vacibliyini vurğulayır.