Mandolina, klassik musiqi alətləri ailəsinə mənsub, əsasən oval formalı rezonans çanağına malik bir çalğı alətidir. Adətən dörd cüt simi vardır və bunlar mizrab vasitəsilə çalınır. Yəni, musiqiçi barmaqları ilə simləri çəkməz, əvəzinə nazik, qısa bir çubuq olan mizrabdan istifadə edərək simləri zərbə ilə çalır. Bu, mandolinin səsini xarakterik, zərif və xırıldayan edir.
Mandolinin tarixi olduqca qədimdir. Orta əsrlərdə Avropada yayılan "mandora" adlı alətin bir növü kimi meydana gəlmişdir. İtaliya, xüsusilə də Neapol, mandolinin inkişafında əhəmiyyətli rol oynamışdır. Müxtəlif ölçülərdə və formalarda mandolinalar mövcuddur; məsələn, daha kiçik və yüksək səsli "mandolinino" və ya daha böyük və dərin səsli "mandoloncello".
Mandolina, özünün zərif və melodik səsi ilə bir çox musiqi janrında istifadə olunur. Klassik musiqidən folk musiqisinə, cazdan pop musiqisinə qədər geniş bir spektrdə eşidə bilərsiniz. Bəzi məşhur kompozitorlar əsərlərində mandolinaya xüsusi yer vermiş, onun unikal tonal imkanlarından istifadə etmişlər. Günümüzə qədər davam edən populyarlığından da göründüyü kimi, bu incə və ifadəli alət musiqi dünyasında öz mövqeyini möhkəmləndirmişdir.
Mandolinanın səsi tez-tez italyan romantikası və pastoral mənzərələrlə assosiasiya olunur. Onun yumşaq və şən səsləri, dini və dünyəvi əsərlərdə olduğu kimi, müasir populyar mahnılarda da eşidilə bilər. Beləliklə, mandolina sadəcə bir musiqi aləti deyil, həm də bir tarix və mədəniyyət daşıyıcısıdır.