Mahrux sifəti, əsasən Azərbaycan dilinin şivələrində və köhnə ədəbiyyatda rast gələn bir sözdür. Əslində "mahru" sözünün sifət formasından törəmişdir. Lüğətlərdə sadəcə "mahru"ya istinad edilməsi, mahruxun özünəməxsus nüanslarını tam əks etdirmir.
Mahru, əsasən, üzün və ya dərinin gözəl, parlaq, sağlam və təravətli görünüşünü ifadə edir. Ancaq mahrux, bu təsvirə bir qədər də incəlik, zəriflik və hətta bir az da əsrarəngizlik əlavə edir. Mahru bir üzü sadəcə sağlam və gözəl adlandırmaqla kifayətlənmək olmaz, mahrux üz isə əlavə olaraq bir cazibə, bir qəribə mahiyyətə malikdir. Sanki üzün rəngi və parıltısı daxili bir nurdan, bir daxili gözəllikdən qaynaqlanır.
Misal üçün, "mahru" bir üz, sağlam, təmiz və parlaq ola bilər, amma "mahrux" bir üz, həm sağlam və parlaq, həm də sanki incə bir nurla işıqlandırılmış, sehrli və cazibədar görünür. Bu sözün ifadə etdiyi gözəllik, sadəcə fiziki gözəllikdən daha çox, daxili bir təravəti, ruhsal bir sağlamlığı da əks etdirir.
Beləliklə, mahrux sözünü sadəcə "mahru"nun sifət forması kimi təqdim etmək yetərli deyil. Mahrux, "mahru"nun daha zərif, daha poetik və daha dərin mənalı bir ifadəsidir. O, sadəcə gözəllik deyil, həm də əsrarəngizlik, sehr və daxili bir nurun ifadəsidir. Bu sözün istifadəsi, əsərlərə xüsusi bir incəlik və poetiklik qatar.