Lüğəvi sifəti ərəbcə mənşəli olub, "lüğətə aid olan" və ya "leksik" mənasını verir. Bu, sözün əsas, ədəbiyyatda və ya elmdə qəbul edilmiş, ən geniş yayılmış və ən sadə mənasını ifadə edir. Qrammatik mənadan fərqli olaraq, lüğəvi məna sözün əsl, dəyişməz mənasını əks etdirir; kontekstdən asılı olmayaraq sözün özündə mövcud olan məna.
Misal üçün, "qələm" sözünün lüğəvi mənası "yazı yazmaq üçün istifadə olunan əşya"dır. Lakin, müəyyən kontekstlərdə, məsələn, "mənim qələmim çox səliqəli yazı yazır" cümləsində "qələm" sözü sadəcə yazmaq üçün istifadə olunan alət mənasında deyil, həm də yazının keyfiyyətini bildirən bir məna daşıyır. Bu ikinci məna sözün kontekstual və ya fiqurativ mənasıdır. Lüğəvi məna isə hər zaman sözün əsas, dəyişməz, lüğətlərdə qeyd olunan mənasını ifadə edir.
Lüğəvi mənanın müəyyən edilməsi linqvistika və leksikoloji tədqiqatlar üçün əsasdır. Çünki sözlərin əsl mənalarını anlamaq onların mənşəyini, inkişafını və istifadəsinin qaydalarını başa düşmək üçün zəruridir. Lüğəvi məna, eyni zamanda, tərcümənin dəqiqliyi üçün də əhəmiyyətlidir, çünki düzgün tərcümə sözlərin lüğəvi mənalarına əsaslanır.
Ümumiyyətlə, "lüğəvi" termininin istifadəsi sözlərin kontekstual mənalarından fərqləndirilməsi üçün vacibdir və dilçilik təhlillərində dəqiqlik təmin edir. Bu terminin daha dəqiq başa düşülməsi dil haqqında daha dərin bilik qazanmağa kömək edir.