Lüğab (ər. لعاب) sözü Azərbaycan dilində əsasən "ağız suyu", "tüpürcək" və ya "selik" mənalarında işlədilir. Lakin bu tərif, lüğabın əhatə etdiyi bütün mənaları tam əks etdirmir. Əslində, lüğab bədənin müxtəlif hissələrindən ifraz olunan yapışqan, selikli maddələr üçün ümumi bir termindir. Yalnız ağız boşluğunda deyil, həm də mədə-bağırsaq traktında, tənəffüs yollarında və digər bəzi orqanlarda da lüğaba bənzər selikli ifrazatlar müşahidə olunur.
Ağızdakı lüğab, yəni tüpürcək, həzm prosesində mühüm rol oynayır. O, qidanın udulmasını asanlaşdırır, dad reseptorlarının aktivliyini təmin edir, ağız boşluğunu nəmləndirir və müəyyən dərəcədə bakteriyaların inkişafına mane olur. Lüğabın tərkibi sudan, fermentlərdən, elektrolitlərden və müxtəlif üzvi maddələrdən ibarətdir. Tükrük vəzilərinin fəaliyyətinin pozulması ağız quruması (kserostomiya) kimi problemə səbəb ola bilər.
Lüğab sözü poetik əsərlərdə də təsvir vasitəsi kimi istifadə olunur. Məsələn, “azalmaqda olan ağız lüğabı qurumağa üz qoymuş” ifadəsi, qəhrəmanın qorxu, narahatlıq və ya susuzluqdan əziyyət çəkdiyini təsvir edir. Bu cür təsvirlər oxucunun obrazın daxili halını daha dəqiq dərk etməsinə kömək edir.
Beləliklə, lüğab sözünün mənası yalnız ağız suyu ilə məhdudlaşmır. O, daha geniş bir məna kəsb edərək bədənin müxtəlif yerlərindən ifraz olunan selikli, yapışqan maddələri əhatə edir və həm elmi, həm də bədii ədəbiyyatda müxtəlif kontekstlərdə işlənir.