Lövhəyazan sözü, Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında özünəməxsus yer tutan bir termindir. Sadəcə "lövhə yazan şəxs" kimi tərif edilməkdən daha çox, bu sözün arxasında bir sənət, bir ustalıq, hətta bir tarix gizlənir. Lüğətlərdəki qısa izahlar, lövhəyazanın sadəcə lövhələrə yazı yazan kimsə olduğunu bildirsə də, gerçəklik daha çox qatlıdır.
Tarix boyu, lövhələr müxtəlif materiallardan – gildən, daşdan, taxtadan, metal lövhələrdən – hazırlanırdı və lövhəyazanlar bu materialların xüsusiyyətlərini nəzərə alaraq, yazı üslublarını və alətlərini seçirdilər. Misal üçün, gil lövhələrə yazmaq üçün xüsusi bir qələm – qamışdan hazırlanmış sivri bir alət – istifadə olunurdu. Daş lövhələrə isə daha möhkəm materiallardan, məsələn, metaldan hazırlanmış qazıyıcı alətlərlə həkk olunurdu. Beləliklə, lövhəyazan yalnız yazıçı deyildi, həm də öz sənətini mükəmməl bilən, materialı və yazının texnikasını mənimsəmiş bir sənətkar idi.
Lövhəyazanlar yalnız yazı yazmaqla məşğul olmurdular. Onlar həm də tarixin, ədəbiyyatın, elmin və mədəniyyətin qoruyucuları idilər. Yazdıqları lövhələr, qədim dövrün məlumatlarının, əfsanələrin, qanunların, elmi kəşflərin və sənət əsərlərinin yeganə mənbəyi olmuşdur. Onların əlləri ilə tarix yazılmış, ədəbiyyat inkişaf etmiş, elmi biliklər gələcək nəsillərə ötürülmüşdür. Bu baxımdan lövhəyazanlar sadəcə yazıçı deyil, həm də mədəniyyətin və tarixin qoruyucuları rolunu oynamışlar.
Müasir dövrdə "lövhəyazan" termini daha az istifadə olunsa da, onun mənası və tarixi əhəmiyyəti unudulmamalıdır. Bu söz, qədim sənətkarların zəhmətini və bacarığını əks etdirərək, tarixin dərinliklərindən gələn bir mirasdır. Lövhəyazanlar, tarixin səhifələrinə öz əməkləri ilə iz buraxan, əsl sənətkarlar olmuşdur.