Lovğalanmaq, özünü tərifləmək, özünə həddindən artıq yüksək qiymət vermək və bu yüksək qiymətləndirməni başqalarına nümayiş etdirmək deməkdir. Bu, sadəcə özünü öyməkdən daha çox bir davranışdır; lovğalanma hərəkətləri, sözləri və ümumi münasibəti özündə əks etdirir. Lovğalanan şəxs öz nailiyyətlərini, bacarıqlarını və ya xüsusiyyətlərini həddən artıq vurğulayır, bəzən həqiqətdən uzaqlaşaraq, özünü əsassız olaraq başqalarından üstün göstərməyə çalışır.
Lovğalanma, həm də özünü göstərmək, diqqət cəlb etmək və ya başqalarının tərifini almaq istəyindən irəli gələ bilər. Bu, özünəinam çatışmazlığının əks olunması və ya əksinə, həddindən artıq özünəinamın təzahürü ola bilər. Bəzən lovğalanma, insanın özünü əmin etmək üçün etdiyi bir mexanizm kimi də qəbul edilə bilər. Ancaq ümumiyyətlə, lovğalanma digər insanlar tərəfindən xoş qarşılanmır və qəbul edilmir, çünki təkəbbür və hörmətsizlik hissi yaradır.
Cəfər nümunəsində, gümanının doğruluğunu gördükdən sonra lovğalanması, özünün haqlı olduğunu sübut etməkdən və ya öz zəkasına və ya qabiliyyətinə diqqət çəkməkdən qaynaqlanır. Bu, onun özünü təsdiqləməsinin və ya özünə inamını artırmağın bir yoludur. Ancaq əgər Cəfərin lovğalanması həddindən artıq və ya uyğunsuz olsaydı, ətrafındakı insanlar tərəfindən mənfi qarşılana bilərdi.