Loqqultu sözü, Azərbaycan dilinin zəngin səs təsvirlərinə gözəl bir nümunədir. Bu söz, əsasən qaynama, tökülmə və axma ilə əlaqəli mayelərin yaratdığı səsi təsvir edir. Sadəcə “səs” deməklə kifayətlənməyən loqqultu, bu səsin xüsusiyyətini - qaynayan, tökülən və ya axan mayenin yaratdığı güclü və intensiv səsi özündə əks etdirir.
Birinci mənası tökülən, axan, bərk qaynayan mayedən hasil olan səsi ifadə edir. Bu, məsələn, qaynar suyun qazandan tökülməsi zamanı, ya da güclü yağışın yerə çırpılması zamanı eşidilən səsi təsvir edə bilər. Səsin gücü və intensivliyi loqqultunun əsas xüsusiyyətini təşkil edir. Sadəcə “pıçıldamaq” kimi səssiz deyil, daha çox “gurultulu” və “qüvvətli” bir səsdir.
İkinci mənada isə loqqultu, “lökkültü” sözü ilə sinonim kimi işlənir. Lakin bu sinonimlik tam deyildir, çünki “lökkültü” daha geniş bir məna kəsb edir və həm mayelərin, həm də digər şeylərin (məsələn, qalın bir kütlənin sürüşməsi, yıxılması) yaratdığı güclü səsləri əhatə edə bilir. Loqqultu isə əsasən mayelərin yaratdığı səslərə yönəlib.
Ümumiyyətlə, loqqultu sözü Azərbaycan dilinin fonetik zənginliyini və təbiət hadisələrini dəqiq təsvir etmək qabiliyyətini göstərən maraqlı bir leksik vahiddir. Bu sözün istifadəsi ədəbi əsərlərdə, xüsusilə təsviri əsərlərdə təbiətin canlılığı və səs-küyünün təsvirində daha da vurğulayıcı rol oynayır.