Liqa (ər. "liqa"dan) – üz, çöhrə, sima, sifət anlamına gələn klassik bir Azərbaycan sözüdür. Bu söz sadəcə "üz" demək deyil, daha çox insanın xarici görünüşünü, xüsusilə də ifadə və duyğuların əks olunduğu xüsusiyyətlərini ifadə edir. Üz cizgilərinin harmoniyasını, gözəlliyini, ifadəliliyinə vurğu edərək, insanın zahiri görkəminin ümumi təsirini səciyyələndirir. "Liqa" sözü "üz", "çöhrə", "sima", "sifət" sözlərinin əhatə etdiyi mənaları özündə birləşdirir, lakin onlardan fərqli olaraq daha poetik və ifadəlidir.
Misal olaraq, şeirdəki "Nə gözəlsən, nə xoş liqasən sən" misrası sadəcə "Nə gözəlsən, nə xoş üzlüsən sən" deyil, şairin şəxsin ümumi gözəlliyinə, həm də üzünün ifadəsinin yaratdığı xoş təəssürata diqqət çəkdiyini göstərir. Sözün ədəbi istifadəsi onun klassik poetik dilə uyğunluğunu və zəngin semantik potensialını vurmaqdadır. "Liqa" sözü müasir dilə nisbətən daha az işlənilsə də, ədəbiyyatda öz özünəməxsus yeri və bənzərsiz estetik təsiri saxlayır.
Ərəbcə kökləri olan "liqa" sözünün Azərbaycan dilindəki mövqeyi, onun klassik ədəbiyyatımızda tez-tez istifadəsinin nəticəsidir. Bu istifadə sözə müəyyən tarixi və mədəni ağırlıq qazandırmışdır. "Liqa"nın istifadəsi əsərlərə incə bir klassik hava verir və onların estetik dəyərini artırır. Müasir Azərbaycan dilində daha az istifadə olunmasına baxmayaraq, bu söz hələ də ədəbi əsərlərdə, xüsusilə klassik üsulda yazılmış əsərlərdə rast gəlinir və onlara özünəməxsus bir incəlik qatır.