Lifgirlik (köhn. bax lifçilik): Bu termin, əsasən köhnə Azərbaycan dilində işlənmiş olub, pambıq, kətan və ya digər lifli bitkilərin yetişdirilməsi, emalı və onlardan parça istehsalı ilə məşğul olan sənətkarlıq və ya sənaye sahəsini ifadə edir. Sadəcə "lif istehsalı" demək kifayət etmir; lifgirlik, əslində, toxuculuq sənətinin ən əsas və ilk mərhələsini təşkil edir.
Lifgirlik, bitkinin yetişdirilməsindən başlayaraq, lif təmizlənməsi, tarlanma, əyrilmə və nəhayət ipək əldə olunmasına qədər olan bütün prosesləri əhatə edən mürəkkəb bir sənət idi. Bu proseslər əl əməyi ilə həyata keçirilirdi və nəsildən-nəslə ötürülən sənətkarlıq bacarıqlarını tələb edirdi. Hər bir mərhələnin öz xüsusiyyətləri, alətləri və texnikaları vardı.
Lifgirliyin inkişafı, cəmiyyətin toxuculuq məhsullarına olan tələbatı ilə sıx bağlı idi. Pambıq, kətan və digər lifli bitkilərdən hazırlanan parçalar geyim, ev tekstili və digər məişət əşyalarının istehsalında istifadə olunurdu. Beləliklə, lifgirlik yalnız bir sənət deyil, həm də iqtisadi əhəmiyyət kəsb edən bir sahə idi. Bu sənətin inkişafı, həm də əhalinin məişət səviyyəsinin yüksəlməsinə müsbət təsir göstərirdi.
Köhnə Azərbaycan dilində “lifçilik” kimi də işlənən “lifgirlik” termini, bu günki toxuculuq sənayesinin əsasını qoyan ənənəvi bir sənətkarlıq sahəsinin zəngin tarixini və əhəmiyyətini əks etdirir. Müasir texnologiyaların inkişafı ilə bu proseslər mexanikləşdirilmiş olsa da, lifgirliyin əsas prinsipləri və bu sənətlə bağlı ənənələr bu gün də öz əhəmiyyətini saxlayır.