Lıqqıltı sözü, Azərbaycan dilinin zəngin ifadə vasitələrindən biri olaraq, əsasən maye dolu bir qabın hərəkətə gətirilməsi zamanı meydana çıxan xarakterik səsi ifadə edir. Bu səs, mayenin qabın dibi və ya divarları ilə toqquşması nəticəsində yaranan incə, titrəyən bir səs dalğasıdır. Yəni, sadəcə "səs" demək kifayət deyil; lıqqıltı, özünəməxsus bir keyfiyyətə, rəngə malikdir.
Lıqqıltı səsinin xarakteri, qabın ölçüsü, formasına, içindəki mayenin miqdarı və viskozitesinə (qatılaşma dərəcəsinə) bağlı olaraq dəyişir. Məsələn, bal dolu kiçik bir qabın lıqqıldaması ilə, su dolu böyük bir bidonun lıqqıldaması arasında hiss edilən fərq aşkar görünür. Birinci halda səs daha yumşaq və sakit, ikinci halda isə daha güclü və dərin ola bilər. Hətta mayenin növü belə səsin tonuna təsir edə bilər. Suyun lıqqıltısı ilə südün lıqqıltısı arasında kiçik bir fərq hiss etmək mümkündür.
Lıqqıltı sözünün poetik mənaları da vardır. Mətndəki qısa izahı genişləndirərək, lıqqıltını həm də sakit, yumşaq, səssiz bir hərəkətə bənzətmək olar. Məsələn, “dəniz dalğalarının sahilə vurması zamanı yaranan sakit lıqqıltı” deyəndə, burada "lıqqıltı" sözü sadəcə bir səs deyil, eyni zamanda bir hiss, bir atmosfer yaradır. Beləliklə, lıqqıltı sözü, sadəcə fiziki bir hadisəni təsvir etməklə kifayətlənmir, həm də ədəbiyyatda emosional və obrazlı ifadələrə zənginlik qatır.
Ümumiyyətlə, "lıqqıltı" sözü sadəliyi ilə yanaşı, özündə zəngin bir məna potensialı saxlayır. Bu sözün istifadəsi, əsərlərə həyatilik və təsvirlərin dəqiqliyini artırır.