Lıqqıldama: "Lıqqıldamaq" fellindən törəmiş isimdir. Əsasən maye və ya maye kimi axan maddələrin zəif, dalğavari, səssizcə hərəkətini, parıldayan və ya işıq saçan bir şeyin zəif, titrəyən hərəkətini ifadə edir. Sadəcə fiziki bir hərəkəti deyil, həm də bu hərəkətin yaradığı vizual və bəzən auditorial təsiri əhatə edir.
Lıqqıldama, sözün həqiqi mənasında "lıqqıldayan" bir şeyin vəziyyətini və ya xüsusiyyətini bildirir. Məsələn, günəş şüaları altında lıqqıldayan su səthi, məşələrin işığı altında lıqqıldayan buz kristalları, ya da ulduzların işığı altında lıqqıldayan dəniz dalğaları lıqqıldamanın canlı təzahürləridir. Bu hərəkət sürətinə görə diqqəti tez-tez cəlb etməsə də, dərin bir müşahidə ilə gözəl bir estetik təəssürat yaradır.
Lıqqıldamanın mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişə bilər. Məsələn, "şərabın lıqqıldaması" şərabın parıltısını və təravətini ifadə edərsə, "gözlərinin lıqqıldaması" həyəcan, şənlik və ya əsəbiliyi ifadə edə bilər. Beləliklə, lıqqıldama sadəcə fiziki hadisəni deyil, həm də emosional və ya poetik bir məna da daşıya bilər. Bu çoxşaxəli məna da lıqqıldama sözünün dilin zənginliyindəki rolunu vurğulayır.
Ümumiyyətlə, lıqqıldama sözü, müəyyən bir dəqiqlik və incəlik tələb edən təsvirlər üçün ideal bir vasitədir. O, hərəkəti, işığı və duyğunu birləşdirərək, oxucuya tam və dolğun bir təsəvvür qazandırır. Sözün bu ədəbi keyfiyyəti onun Azərbaycan dilindəki yeri və əhəmiyyətini artırır.