Lətifə sözü ərəb mənşəli olub, klassik ədəbiyyatımızda geniş istifadə olunmuşdur. Əsasən gözəl, incə və qəşəng qız və ya qadınlar üçün işlədilən bir sifətdir. Sadəcə "gözəl" sözünün sinonimi olmaqdan daha çox, dərin bir məna ehtiva edir. Lətifə, zahiri gözəllikdən əlavə, daxili incəlik, zəriflik və cazibəni də əks etdirir.
Misallarımızda olduğu kimi, "əndamı lətifəyiilahi" (Allahın lətifəsi olan əndam) ifadəsi, sadəcə fiziki gözəlliyi deyil, ilahi bir gözəllik, kamillik təsvirini verir. Başqa bir ifadə olan "dəryayi-lətafət içrə mahi" (lətifə dəryasında balıq kimi) isə, lətifənin çoxluğunu, sonsuzluğunu və fəzilətin bolluğunu ifadə edir. Bu, sadəcə bir gözəllik deyil, bir kamillik və nuraniyyət mənası daşıyır.
Lətifə sözünün istifadəsi, qadının yalnız fiziki görünüşündən daha çox, ruhən və əxlaqən də gözəl olduğunu vurğulayır. Bu söz, qadının incəliyinə, zərifliyinə, nəvazişli və cəzbedici tərzinə işarə edir. Ona görə də lətifə, sözün əsl mənasında "gözəllik"dən daha dərin və səhih bir ifadədir.
Müasir Azərbaycan dilində nadir hallarda işlənsə də, lətifə sözü klassik ədəbiyyatımızın zəngin leksikasının tərkib hissəsi olaraq qalır və özünün incə və dərin mənasını saxlayır. Bu sözün yenidən geniş istifadəyə qaytarılması, dilimizin zənginləşməsinə və incəliklərinin qorunmasına töhfə verər.