Ləxt-ləxt sözü, klassik Azərbaycan ədəbiyyatında geniş istifadə olunan bir ifadə olub, "laxta-laxta" mənasını verir. Yəni, parçalanmış, dağılmış, qırılmış, bərk bir əşyanın xırda hissələrə bölünmüş vəziyyətini ifadə edir. Bu parçalanma fiziki bir parçalanma ola bildiyi kimi, məcazi mənada da, məsələn, bir hissin, bir düşüncənin, bir vəziyyətin parçalanmasını da ifadə edə bilər.
Misal olaraq, verilən beytə nəzər salsaq, "ləxt-ləxt olmuş cigərlər" ifadəsi, şairin dərin kədərini, qəmini, ürəyinin parçalınıb dağılmasını ifadə edir. Cigar, ürəyin, duyğuların məkanı kimi metaforik olaraq istifadə olunur və onun "ləxt-ləxt" olması, şairin iç dünyasının parçalanmış vəziyyətini göstərir. Bu mənada ləxt-ləxt, sadəcə "parçalanmış" demək deyil, həm də dərin bir əzabı, iç dünyanın dağılmasını ifadə edən emosional bir yük daşıyır.
Ləxt-ləxt sözünün istifadəsi, əsərin üslubuna və məzmununa daha dərinlik və ifadəlilik qatır. Sadəcə "parçalanmış" deməklə əldə edilə bilməyən bir bədii təsir yaradır. Sözün təkrarı (ləxt-ləxt) isə bu təsiri daha da gücləndirir və oxucunun diqqətini bu hissəyə daha çox yönəldir. Beləliklə, "ləxt-ləxt" sözü, klassik Azərbaycan ədəbiyyatının zəngin leksik ehtiyatının bir nümunəsi olaraq, dilin ifadə imkanlarının genişliyini göstərir.
Ümumiləşdirərək deyə bilərik ki, "ləxt-ləxt" sözü, sadəcə bir lüğəvi mənadan daha çox şey ifadə edir. O, şairin duyğularını, əsərin atmosferini və məzmununu daha aydın şəkildə çatdırmaq üçün istifadə olunan, bədii-ifadə vasitələrindən biridir.