Ləffazlıq (ər. لفاظ - laffāẓ "sözbaz", "çox danışan" sözündən) klassik Azərbaycan ədəbi dilində boş və mənasız danışma, naqqallıq, boşboğazlıq deməkdir. Sadəcə çox danışmaq deyil, danışılanların mənasız, əhəmiyyətsiz və ya həqiqətə uyğun olmayan olması ön planda dayanır. Ləffazlıq, söhbəti mənasız uzunluğa və ya qeyri-məntiqi istiqamətə yönəldən, dinləyicini bezdirən və əsəbiləşdirən bir xüsusiyyətdir.
Bu termin, sadəcə sözün çoxluğunu deyil, həm də bu sözlərin keyfiyyətsizliyini, düşüncənin səthi və mənasızlığını vurğulayır. Ləffaz insan, fikirlərini dəqiq və aydın ifadə etməkdən daha çox, çox danışmağa, özünü göstərməyə, boş-boş söhbətlərə meyllidir. Onun sözləri zəngin deyil, mənasızdır və həqiqətə uyğunluqdan uzaq ola bilər. Belə bir şəxs tez-tez ətrafındakıları bezdirir və qıcıqlandırır, çünki onun sözlərindən heç bir fayda və ya məlumat əldə etmək mümkün olmur.
Ləffazlığın əks qütbü, aydın, dəqiq, mənalı və həqiqətə əsaslanan nitqdir. Ləffazlıq, həm də yalançılıq, hiyləgərlik və ya aldatma ilə əlaqələndirilə bilər. Çünki mənasız sözlərlə həqiqəti gizlətmək, diqqəti başqa tərəfə yönəltmək mümkündür. Tarix boyu ləffazlıq ədəbi əsərlərdə tənqid obyekti olaraq təsvir edilmiş, boşboğaz və mənasız danışanlar mənfi obrazlar kimi qələmə alınmışdır.
Beləliklə, ləffazlıq sadəcə çox danışmaq deyil, boş, mənasız, əhəmiyyətsiz və tez-tez həqiqətə uyğun olmayan danışıq xüsusiyyətidir; bu, nitqin keyfiyyətsizliyini və mənasızlığını vurğulayan bir termindir.