Laləgün (fars. لالهگون) sifətidir. Əsasən klassik ədəbiyyatımızda istifadə olunmuş bu söz, lalə çiçəyinin rəngini, yəni parlaq, canlı qırmızı rəngi bildirir. Sadəcə "lalə rəngli" demək deyil, sözün özündə lalənin gözəlliyi və zərifliyini əks etdirən bir poetiklik, bir estetik duyğu vardır.
Laləgün sözü, yalnız rəngi deyil, həm də lalə çiçəyinin forma və quruluşuna bənzərliyi ifadə edə bilər. Məsələn, laləgün rəngdə bir parça, laləgün formada bir əşya təsəvvür edilə bilər. Beləliklə, sözün təsviri gücü genişlənir və yalnız rəng mənası ilə məhdudlaşmır.
Füzuli kimi böyük şairlərin əsərlərində istifadə olunması, laləgün sözünün klassik Azərbaycan ədəbi dilinin zəngin söz ehtiyatının bir parçası olduğunu göstərir. "Tərk etdi libasilaləguni" misalında olduğu kimi, söz, bədii təsvirlərdə, obrazlı ifadələrdə daha təsirli bir şəkildə işlənir.
Laləgün olmaq ifadəsi isə, bir şeyin və ya birinin lalə rəngini alması, lalə kimi qırmızıya boyanması mənasını verir. Bu ifadə də əsasən məcazi mənada işlənir və konkret bir rəng dəyişikliyindən daha çox bir vəziyyətin, duyğunun və ya əhvalın təsvirində istifadə oluna bilər.
Yekun olaraq, laləgün sözü sadəcə bir rəng adı deyil, özündə lalə çiçəyinin gözəlliyini, zərifliyini və canlılığını əks etdirən, klassik Azərbaycan ədəbiyyatının zəngin leksikasının parlaq nümunələrindən biridir.