Laqqıltı sözü Azərbaycan dilində bir mayenin laqqıldayaraq axması və ya tökülməsindən əmələ gələn səsi bildirir. Bu səs, mayenin axıcılığına, həcminə və axış yerinin xüsusiyyətlərinə görə müxtəlif intonasiyalarda eşidilə bilər. Məsələn, nazik bir axının səsi incə və zərif, iri bir axının səsi isə daha güclü və sərt olur. Laqqıltı səsi, suyun damcı-damcı düşməsindən, çayın axışından, şüşədən tökülən şirənin səsindən və s. müxtəlif hallarda müşahidə edilə bilər.
Sözün ikinci mənası olaraq isə, "laqqırtı" ilə sinonim olaraq istifadə olunur. Bu isə, bir çox halda qarışıq və ya qeyri-müəyyən bir səs-küylü vəziyyəti ifadə edir. Bu mənada laqqıltı, əşyaların bir-birinə dəyməsi, çoxlu adamın eyni zamanda danışması və ya hər hansı bir qarışıq səs-küy mənbəyindən qaynaqlana bilər. Burada "laqqıltı" daha çox səsin çoxluğu və qarışıqlığı üzərində vurğu edir.
Laqqıltı səsini təsvir edərkən, ədəbiyyatda tez-tez onomastik ifadələrə - səsin təbiətini ifadə edən sözlərə - rast gəlinir. Məsələn, "pıçıldayan laqqıltı", "güclü laqqıltı", "qaynayan laqqıltı" kimi ifadələr səsin xüsusiyyətlərini daha canlı və obrazlı şəkildə təsvir etməyə imkan verir. Bu da sözün yalnız fonetik mənasından kənara çıxaraq, ədəbi kontekstdə daha zəngin bir məna daşımasını təmin edir.
Ümumiləşdirərək deyə bilərik ki, "laqqıltı" sözü həm konkret, həm də metaforik mənada istifadə oluna bilən çoxşaxəli bir söz olub, həm təbiətdən gələn səsləri, həm də daha geniş mənada qarışıq və qeyri-müəyyən səs-küyləri ifadə edir. Onun istifadəsi ədəbi yaradıcılıqda obrazlılığı artırmaq üçün əhəmiyyətli rol oynayır.