Laqeyd [ər.] sifət olaraq əsasən iki əsas mənaya malikdir: Birincisi, hər hansı bir hadisəyə, məsələyə və ya şəxsə qarşı tam fərqsizliyi, maraqsızlığı ifadə edir. Laqeyd insan ətrafında baş verənlərə, özünə təsir edən hallara belə biganə qalır, reaksiya göstərmir, fikrini, qeydini çəkmədiyini açıq şəkildə nümayiş etdirir. Bu mənada laqeydlik, passivlik, apatiya və ya fərqsizliyə bənzəyir, lakin daha çox aktiv bir şəkildə qeyri-marağın ifadə olunması deməkdir. Mənfi bir hal kimi qəbul edilir, çünki məsuliyyətsizliyi və qayğısızlığı əks etdirir.
İkinci mənada isə laqeydlik bir az daha incə bir məna daşıyır. Bu, bəzən xarici təsirlərə qarşı müəyyən bir məsafə qorumaq, emosional cəhətdən uzaqlaşmaq mənasında istifadə oluna bilər. Məsələn, bir insan çətin bir vəziyyətlə qarşılaşdıqda özünü laqeyd aparsa, bu onun daxili gücünü, soyuqqanlılığını və səbrini göstərə bilər. Bu mənada laqeydlik, müəyyən bir səviyyədə özünü idarəetmə bacarığı və emosional tənzimləmənin bir əlaməti kimi qəbul edilə bilər. Lakin, bu mənanın birincisi ilə qarışdırılmaması vacibdir, çünki birinci mənada olan laqeydlik mənfi bir xüsusiyyət, ikinci mənada olanı isə müsbət və ya neytral ola bilər. Kontekstdən asılı olaraq bu iki məna bir-birindən fərqləndirilməlidir.
Ümumiyyətlə, "laqeyd" sözü bir insanın ətraf mühitə və ya baş verən hadisələrə qarşı fərqsizliyini, maraqsızlığını ifadə edən güclü bir söz olmaqla yanaşı, kontekstdən asılı olaraq fərqli nüanslar daşıya bilər. Ona görə də bu sözü istifadə edərkən mənasının tam olaraq nəzərə alınması çox vacibdir.