Lağçılıq, sözün ən geniş mənasında, başqalarını ələ salmaq, lağ etmək, onların qüsurlarını, əksiklərini, davranışlarını istehza ilə vurğulamaq, gülüş obyektinə çevirmək meyli və ya vərdişidir. Bu, sadəcə bir dəfəlik bir hərəkətdən çox, davamlı bir xarakter xüsusiyyəti kimi özünü göstərə bilər. Lağ edən şəxs özünü üstün hiss edərək, başqalarını aşağılamaq, onların özünə hörmətini sarsıtmaq, ya da sadəcə əylənmək məqsədi güdə bilər.
Lağçılığın səbəbləri müxtəlifdir. Bəzən bu, özünəinam çatışmazlığı, qısqanclıq, ya da başqalarının diqqətini cəlb etmək istəyindən qaynaqlana bilər. Bəzən isə lağçılıq, şəxsin sosial mühitinə uyğunlaşmaq, qrupun bir hissəsi kimi hiss etmək cəhdi kimi ortaya çıxa bilər. Hətta bəzi hallarda lağçılıq, kəskin bir tənqid forması olaraq, şəxsin bir növ dəyişikliyə təhrik etmək niyyəti ilə istifadə oluna bilər, lakin bu, həmişə düzgün üsul deyildir.
Lağçılığın nəticələri isə olduqca mənfidir. Lağ edilən şəxs özünü aşağılanmış, incimiş, əminsiz hiss edə bilər, özünəinamı sarsıla bilər, hətta depressiyaya düşə bilər. Davamlı lağçılığa məruz qalma, şəxsin sosial həyatını, münasibətlərini, hətta sağlamlığını mənfi şəkildə təsir edə bilər. Ona görə də lağçılıq, cəmiyyətdə mənfi bir hadisə kimi qəbul edilir və qarşısının alınması vacibdir. Sağlam ünsiyyət, empatiya, hörmət və tolerantlıq, lağçılığın qarşısını almaqda mühüm rol oynayır.
Lağçılıq, rişxəndçiliklə əlaqəli olsa da, onlardan fərqlənir. Rişxəndçilik, daha çox açıq, aşkar və kinayəli bir tənqid formasını ifadə edirsə, lağçılıq daha çox gizli, dolaylı və məsxərəli bir şəkildə ifadə oluna bilər. Hər iki halda da başqalarının hisslərinə hörmətsizlik ifadə olunur və mənfi nəticələrə gətirib çıxarır.