Qüsl (ər. غسل - ğusl) sözü ərəb mənşəli olub, din dilində "bədəni tam olaraq suya batırmaqla yuyunma" mənasını verir. Sadəcə "çimmək" və ya "yuyunmaq" sözlərinin əvəzi kimi istifadə edilməkdən daha geniş bir mənaya malikdir. Çünki qüsl, yalnız sadə bir təmizlik hərəkəti deyil, həm də dini bir ayindir. İslam dinində müəyyən hallarda (məsələn, cənazə namazından əvvəl, cinsi əlaqədən sonra, hayız və nifasdan sonra) vacib sayılan bir ibadətdir.
Qüslün mahiyyəti, bədənin bütün hissələrinin suya çatması və təmizlənməsidir. Bu proses sadəcə səthi təmizlik deyil, ruhani bir təmizlik hissini də özündə ehtiva edir. Suyun hər bir tükə, hər bir dəriyə çatması, bədənin tamamilə təmizlənməsi ilə yanaşı, günahlardan da təmizlənmənin simvolik ifadəsidir. Bu baxımdan, qüsl yalnız fiziki deyil, həm də mənəvi bir təmizlənmə aktıdır.
Ədəbiyyatda qüsl sözü, həm dini mənasında, həm də ümumi mənada, yəni bədənin yuyulması mənasında istifadə edilə bilər. Misal olaraq, şeirdəki "Qüsli-bədən eylərəm bəhanə" misrası, həm bədənin yuyulması, həm də dini qüslün edilməsi kimi başa düşülə bilər. Burada çəmənin olması və suyun axması, qüslün icrası üçün lazım olan şərtlərdən birinin simvolik ifadəsidir.
Qısacası, qüsl sözü sadə bir hərəkətdən daha çox məna daşıyır. O, dini bir ayin, fiziki bir təmizlik və mənəvi bir təzələnmənin birləşməsidir. Sözün əhatə etdiyi bu çoxcəhətlilik onun zəngin mənasını ortaya qoyur.