Qürur (ərəbcədən) bir insanın özünün, əməllərinin və ya mənsub olduğu bir qrupun dəyərini, əhəmiyyətini və üstünlüyünü dərk etməsi və ifadə etməsidir. Sadəcə özünü yüksək qiymətləndirməkdən daha geniş bir anlayışdır. Bu, özünü hörmət etmə, özünə inam və özünü təsdiq etmə hisslərinin bir qarışığıdır. Qürur hissi, insanın özünə və ətrafındakılara münasibətini müəyyən edən, həyatının əsas motivlərindən birini təşkil edən güclü bir duyğudur.
Qürurun müsbət və mənfi tərəfləri vardır. Müsbət qürur, özünə inanmağı, öz potensialını reallaşdırmağı, çətinliklərin öhdəsindən gəlməyi və həyatda müvəffəqiyyət əldə etməyi stimullaşdırır. Bu, insanı əzmkar, məqsədyönlü və həyatda öz yerini tutmaq üçün mübarizə aparmağa təşviq edir. Ədəbiyyatda, qürurlu obrazlar tez-tez cəsarət, ədalət və şərəf kimi keyfiyyətlərlə əlaqələndirilir.
Ancaq həddindən artıq qürur, yəni qürurluq, mənfi nəticələrə səbəb ola bilər. Həddən artıq özünəinam, təkəbbür və başqalarına hörmətsizlik kimi hallar qürurun mənfi təzahürüdür. Belə insanlar tez-tez başqalarını aşağılayır, onların fikirlərini saymırlar və ətrafındakılarla sağlam münasibətlər qurmaqda çətinlik çəkirlər. Onların qüruru, əslində, özünəinam çatışmazlığından qaynaqlana bilər və bir növ müdafiə mexanizmi kimi işləyə bilər.
Qürur hissinin tarazlığını qorumaq çox vacibdir. Sağlam qürur, özünə hörmət və başqalarına hörmət arasında mütənasiblik yaratmağı tələb edir. Bu, özünəinamı artırır, hədəflərə nail olmaq üçün motivasiya yaradır, lakin eyni zamanda təvazökarlığı və başqalarına qarşı anlayışı da inkişaf etdirir. Şeir misalında da “təmkin” ilə yanaşı qeyd olunan “qürur” bu tarazlığı nümayiş etdirir: qürurlu olmaq, eyni zamanda təmkinli olmağı tələb edir.