Qürbətzədə: (sif. və is.) Ərəb dilindən "qürbət" (وطن) və Fars dilindən "...zədə" (…زده) sözlərindən əmələ gəlmiş bir termindir. Bu termin, sadəcə olaraq vətənindən uzaq düşmüş, qərib olan şəxsi təsvir etməkdən daha çox şey ifadə edir. "Qürbətzədə" sözü, vətən həsrətinin dərin izlərini, qəriblik əzabının ruh və bədənə hopmuş halını, uzun sürən qürbətin yaraladıcı təsirini ifadə edir. Bu, sadəcə coğrafi məsafəni deyil, həm də ruhun vətənindən uzaqlığını, mənsubiyyət hissinin zəifləməsini, özünəməxsusluq hissinin itirilməsinin izlərini əks etdirir.
Vətənindən uzaqda olan, qürbət həyatı yaşayan şəxs sadəcə "qərib" deyil, uzun müddətli qürbət həyatının izlərini özündə daşıyan, bu vəziyyətdən yorğun, usanmış və ruhen sarsılmış bir insandır. "Qürbətzədə" sözü, bu yorğunluq və usanmışlığı, həmçinin qürbətin yaratdığı psixoloji təzyiqi vurğulayır. Belə bir şəxs həm fiziki, həm də mənəvi olaraq qürbətin ağır yükünü daşıyır.
Sözün istifadəsinə nümunə olaraq, "Qürbətzədə səyyah uzun illər sonra öz vətən torpağına qayıtdı" cümləsini göstərmək olar. Bu cümlədə "qürbətzədə" sözü sadəcə coğrafi məsafəni deyil, həm də səyyahın qürbət illərində keçirdiyi əzabları, həsrətini və yorğunluğunu ifadə edir. Yəni, "qürbətzədə" sadəcə bir vəziyyət deyil, bir həyat təcrübəsidir.
Qısacası, "qürbətzədə" sözü, "qürbət" sözündən daha geniş və daha dərin məna kəsb edir. O, qürbətin yalnız fiziki tərəfini deyil, həm də psixoloji və mənəvi təsirlərini əks etdirən, daha duyğu yüklü bir ifadədir.