Qürbətkeş (ər. qürbət və fars. …keş) sifəti, əslində “qürbət çəkən”, “qürbətdə yaşayan” deməkdir. Lakin bu sadə tərif, bu sözün arxasında gizlənən dərin duyğuları tam əks etdirmir. Qürbətkeş, sadəcə bir yerdə yaşamayan deyil, vətənindən, doğma ocağından uzaqda, əcnəbi torpaqda, özünü həmişə bir qədər “qonaq” kimi hiss edən insandır. Onun həyatı, özünəməxsus bir həsrət, bir melankoli, bir nostalji dolu xatirələrlə yoğrulmuşdur. Bu həsrət, hər səhər, qürbət səhərinin sərin küləyi ilə birlikdə ürəyinə dolur, hər axşam, qürbət günəşinin batışı ilə birlikdə ruhunun dərinliklərində əks olunur.
Qürbətkeş, özünü həmişə iki dünyanın arasında tapmış bir səyyah kimidir. Bir ayağı vətən torpağında, bir ayağı isə qərib diyardadır. O, həm vətəninin əziz xatirələrini, həm də qərib diyarın yeni təəssüratlarını özündə yaşadır. Bu ikili həyat, onun ruhunda həm xoş, həm də acı təcrübələr yaradır, onu həm gücləndirir, həm də incidir. Qürbətkeş, doğma dilini, adət-ənənələrini, mədəniyyətini qorumaq üçün daim mübarizə aparır, öz kimliyini itirməmək üçün səy göstərir.
Təbriz müsəlmanlarının bir çoxunun qürbətkeş olması, bu sözün tarixi və sosial kontekstini daha aydın şəkildə göstərir. Tarix boyu miqrasiyalar, məcburi köçkünlük, siyasi və iqtisadi səbəblər minlərlə insanı doğma yurdlarından uzaqlara aparıb. Bu insanların həyat hekayələri, bir-birinə bənzəsə də, hər biri özünəməxsus bir qürbət nağılıdır. Onların həyatı, qürbətkeş sözünün mənasını daha da dərinləşdirir, ona duyğu və təcrübə boyası verir.
Beləliklə, qürbətkeş yalnız coğrafi məkandan uzaqlaşmış bir insan deyil, həm də ruhu vətənə bağlı, qəlbi həsrətlə dolu, öz kimliyini qorumaq üçün mübarizə aparan bir şəxsiyyətdir. Onun həyatı, həm də bizim üçün dəyərli bir dərsdir; vətənin qiymətini bilmək, öz köklərimizə bağlı qalmağın əhəmiyyətini anlamaq dərsidir.