Qulan sözü Azərbaycan dilində əsasən "yabanı eşşək" mənasında işlənir. Lüğətlərdə sadəcə "qulun"a istinad edilməsi, sözün kökünün və əsl mənasının daha geniş olduğunu göstərir. Qulan, həqiqətən də, eşşəyə çox bənzəyən, lakin ondan daha iri və vəhşi bir heyvandır. Səhra və yarımsəhra ərazilərində yaşayan qulanlar, yüksək sürətlə qaçmaq bacarığı ilə seçilir və çox nadir hallarda ələ keçirilir. Onların vəhşi təbiəti, güclü və çevik bədənləri, insanlara yaxınlaşmağa qarşı olan təbii meyl və qruplar halında yaşama tərzləri onları misilsiz canlılar halına gətirir.
N. Vəzirovun nümunəsində istifadə olunan "qulan kimi bağırır" ifadəsi, kişinin səsini qulanın səsinə bənzətməklə, onun qışqırıqlarının güclü və dərin olduğunu vurğulayır. Bu, qulan səsinin insanlara qorxu və təhlükə hissi aşılayabilecəyini də göstərir. Sözün bu məcazi mənası, qulanın vəhşiliyini və gücünü ifadə etmək üçün istifadə olunan bir vasitədir.
Ümumiyyətlə, "qulan" sözü yalnız bir heyvan adı kimi deyil, həm də insanın davranışını, səsini və ya hissini təsvir etmək üçün, vəhşilik, güc, qüvvət və təhlükə kimi mənaları ifadə etmək üçün istifadə olunan rəngarəng bir sözdür. Ədəbiyyatda da bu sözün müxtəlif məcazi mənalarda işlənməsinə tez-tez rast gəlmək olar.
Qulanın mədəniyyətimizdəki yeri də maraqlıdır. Onun möhkəmliyini, azadlığını və vəhşiliyini əks etdirən sənət əsərləri, nağıllar və əfsanələr mövcuddur. Qulanın təsviri bəzən müstəqilliyi, azadlığı və ya təhlükəni simvolizə edir. Bu da sözün mənasını daha da zənginləşdirir.