Qulaqucu sözü Azərbaycan dilində "zərf ötəri, əhəmiyyət vermədən" mənasında işlənir. Bu, diqqətsiz, səthi, yalnızca kənardan, əsas məsələyə girmədən, dərinə varmadan bir şeyə baxmaq, eşitmək və ya qavramaq kimi bir məna daşıyır. Söhbətə, hadisəyə, vəziyyətə qulağın kənarından, deyəsən ki, eşitmiş kimi, lakin əslində dərindən qavrama olmadan yanaşmaq deməkdir.
Misal olaraq verilən cümlədəki "qulaqucu oğlunun söhbətini eşidən Maral" ifadəsi, Maralın oğlunun söhbətinə tam diqqət yetirmədən, yalnız aralıqdan, səthi şəkildə qulaq asmağını ifadə edir. O, oğlunun söhbətinə tam fokuslanmayıb, əsas diqqətini başqa bir məsələyə – Züleyxanın vəziyyətinə yönəldib. Beləliklə, "qulaqucu" sözü, söhbətin əhəmiyyətinin Maral üçün ikinci dərəcəli olduğunu vurğulayır.
Maraqlı bir tərəfi də odur ki, "qulaqucu" sözü, sözün əsl mənasında qulağın fiziki yaxınlığını deyil, daha çox diqqət səviyyəsini ifadə edir. Yəni, insan hətta söhbətin mərkəzində olsa belə, əgər diqqəti başqa yerə yönəlibsə, onun qulaq asması "qulaqucu" sayıla bilər. Bu, sözün incə bir məna çalarını əks etdirir və onu sadə "diqqətsiz" sözündən fərqləndirir.
Ümumiyyətlə, "qulaqucu" sözü, həm konkret, həm də metaforik mənalarda istifadə oluna bilən, Azərbaycan dilinin ifadə imkanlarını zənginləşdirən maraqlı bir leksik vahiddir.