Qov, bəzi ağaclardan, xüsusilə də qoz, palıd və fıstıq kimi sərt ağaclardan alınan, xüsusi üsulla hazırlanmış, yandırılaraq kömürləşdirilmiş bir materialdır. Bu materialın əsas xüsusiyyəti yüksək tutuşma qabiliyyətidir. Qov, ağacın özündə ur kimi görünən və oduncağın xarici qatlarından fərqli bir quruluşa malik hissələrdən əldə edilir. Bu ur kimi hissələr üzvi maddələrin tərkibindəki karbohidrogenlərin dəyişməsi nəticəsində yaranır və xarici təsirlərə qarşı olduqca davamlıdır.
Qovun hazırlanması prosesi əmək tələb edən və spesifik bacarıqlar tələb edən bir işdir. Ağacdan seçilən hissələr xüsusi bir şəkildə qurudulur və daha sonra havasız mühitdə, yüksək temperaturda yandırılaraq kömürləşdirilir. Bu proses nəticəsində qov olduqca bərk və davamlı hala gəlir. Qovun rəngi qara və ya qonur qara olur və sərt, süngərvari bir quruluşa malikdir.
Tarixən qov, odun yandırılmasında əsas vasitə kimi istifadə olunmuşdur. Polad parçasının çaxmaq daşına vurulması ilə əmələ gələn qığılcımlar qovun yüksək tutuşma qabiliyyətinə görə asanlıqla onu alovlandırır. Bu üsul, kibritin kəşfindən əvvəl odun yandırılmasının ən çox yayılmış üsullarından biri idi. Beləliklə qov, sadəcə bir ağac hissəsi deyil, həm də insan tarixində mühüm rol oynamış, odun əldə edilməsində həyati əhəmiyyət kəsb etmiş bir materialdır.
Bu günlərdə qovun istifadəsi məhdudlaşıb, əsasən sənətkarlıq işlərində və ya bəzi xüsusi məqsədlər üçün istifadə olunur. Ancaq qovun keçmişdəki əhəmiyyəti onu tarixin ayrılmaz bir parçası halına gətirir və onu öyrənmək insanlığın odla olan əlaqəsini anlamaqda kömək edir.