Qoşma, Azərbaycan ədəbiyyatında xüsusi bir yeri olan, hər bəndi dörd misradan ibarət lirik şeir formasıdır. Bu qədim və sevilən forma, həm özünün sadəliyi, həm də ifadə imkanlarının zənginliyi ilə seçilir. Qoşmanın ritmik quruluşu və uyğunluğu dinləyicidə xoş təəssürat yaradır, mənaların daha dərin və təsirli qavranılmasına kömək edir.
Qoşmanın əsas xüsusiyyəti hər bəndinin dörd misradan ibarət olmasıdır. Bu misraların əruz vəznində yazılması şərti deyil, baxmayaraq ki, ənənəvi qoşmaların əksəriyyəti əruz vəznindədir. Misraların ahəngdarlığı və şeirin ümumi ritmi, qoşmanın musiqiyə uyğunluğunu təmin edir. Bu səbəbdən də qoşma əsrlər boyu aşıq şeirinin ayrılmaz hissəsi olaraq qalmışdır.
Aşıq şeirinin ən məşhur nümunələrindən biri də qoşmalardır. Müşahidə, təsvir, duyğu və düşüncələrin ifadəsində olduqca səmərəli olan qoşma, aşıqların sevgisini, kədərini, həsrətini, vətənə olan məhəbbətini və digər hisslərini sözlərlə ifadə etmək üçün əlverişli bir vasitə olub.
Vaqif və Aşıq Ələsgər kimi görkəmli aşıqların əsərlərində qoşmanın gözəl nümunələri ilə rastlaşmaq mümkündür. Onların qoşmaları həm poetik ustalıq, həm də dərin məna baxımından fərqlənir, Azərbaycan ədəbiyyatının qızıl fonduna daxildir. Bu şeir formasının zənginliyi və davamlılığı, onu bu gün də müasir şairlər üçün ilham mənbəyi etməkdədir.