Qorlanmaq – fe'linin əsas mənası maddənin qor halına keçməsi, yəni tam yanmadan, alovsuz, yavaş-yavaş külə dönməsidir. Bu prosesdə maddə öz formasını qismən saxlayır, ancaq əvvəlki halından tamamilə fərqlənərək kömürləşmiş, qara rəng almış və çox bərk bir hal alır. Beləliklə, qorlanmaq, sadəcə "yanmaq"dan fərqli olaraq, alovun olmamasını, tam yanmanın baş verməməsini ifadə edir.
Proses əsasən quru otlar, ağac qalıqları, odun parçaları və ya digər yanar materiallar üçün səciyyəvidir. Qorlanma prosesi yavaş və tədricən baş verir, intensiv istidən deyil, daha çox təmasda olduqları istiliyin təsiri altında olur. Misal üçün, odun qalıqlarının uzun müddət yavaş-yavaş, alovsuz yanaraq qor halına keçməsi bu prosesə aydın nümunədir.
Məcazi mənada isə "qorlanmaq" ifadəsi bəzən nəyinsə tamamilə məhv olmadan, tədricən zəifləyib, səngiyib, əhəmiyyətini itirməsi üçün də istifadə oluna bilər. Məsələn, "Onun həvəsi qorlandı" ifadəsi onun həvəsinin getdikcə sönməsini, azalmasını ifadə edir.
Qorlanma prosesi təkcə həyatda deyil, həm də ədəbiyyatda, xüsusən də təbiətin təsvirində tez-tez rast gəlinən bir hadisədir. Şeirlərdə, hekayələrdə qorlanmış ağaclar, qorlanmış odunlar simvolik mənalar da daşıya bilər – məsələn, keçmişin izləri, zamanın təsiri, inadkarlıq və ya davamlılıq kimi.