Qıvranma fe'li "qıvranmaq" felindən törəmiş bir isimdir. Sadəcə olaraq "qıvranmaq" hərəkətinin nəticəsi və ya halı kimi izah edilməməlidir. Çünki qıvranma, içində müxtəlif duyğu və hərəkət komponentlərini ehtiva edən daha mürəkkəb bir anlayışdır.
Qıvranma, əsasən, şiddətli ağrı, narahatlıq, əzab və ya daxili münaqişə nəticəsində meydana gələn hərəkətsizliyin, əzablı vəziyyətin və ya çətin bir vəziyyətdə qalmağın ifadəsidir. Bu, sadəcə bədən hərəkəti deyil, eyni zamanda daxili bir vəziyyətin də əksidir. Müşahidə olunan hərəkətlər, əzaların istər-istəməz tərpənməsi, bədənin əyilməsi, qıvrılması, əllərin və ayaqların oynaması kimi təzahür edə bilər. Ancaq qıvranmanın əsas mahiyyəti bu fiziki hərəkətlərdən daha dərindir.
Məsələn, şiddətli bir ağrıdan qıvrılan bir insanın hərəkətləri, yalnız fiziki ağrıdan qaynaqlanmır; eyni zamanda, ağrının yaratdığı ruhsal əzabı, ümidsizliyi, çarəsizliyi də əks etdirir. Yaxud, vicdan əzabından qıvrılan bir insanın daxili mübarizəsi, özünü qınaması, peşmançılığı qıvranma hərəkətlərində özünü göstərir. Beləliklə, qıvranma, fiziki və psixoloji əzabın birgə ifadəsidir.
Ədəbiyyatda qıvranma, tez-tez dramatik və ifadəli bir vasitə kimi istifadə olunur. Qəhrəmanın daxili dünyasını, əzablarını, ruh halını oxucuya daha aydın çatdırmaq üçün təsvir vasitəsi kimi işlənir. Qıvranma həm də vəziyyətin ciddiliyini, qəhrəmanın təslim olmaq istəmədiyini, mübarizəsini və ya ümidini göstərir.