Qığlama (qığlamaq felindən törəmiş isim): Qığlama, səsin güclü, iti və kəskin şəkildə çıxması, yüksək tonlu və tez-tez titrəməli bir səs ifadəsidir. Bu səs, adətən, güclü emosional vəziyyətlərlə, xüsusilə də kədər, ağrı, qorxu və ya həyəcanla əlaqələndirilir. Uşaqların ağlaması, heyvanların qorxu içində çıxardığı səslər, və ya güclü fiziki ağrı zamanı insanın səs tellərindən çıxan səslər qığlama kimi təsvir oluna bilər.
Qığlama, sadəcə bir səs deyil, eyni zamanda bu səsin ifadə etdiyi emosional vəziyyətin də göstəricisidir. Səsin tınısı, intensivliyi və davamlılığı, qığlamanın arxasında yatan duyğunun dərinliyini və şiddətini müəyyənləşdirir. Məsələn, qısa və zəif bir qığlama, çox güclü və uzun davam edən bir qığlamaya nisbətən daha az intensiv bir emosional vəziyyəti ifadə edə bilər.
Ədəbiyyatda qığlama, şairlər tərəfindən personajların emosional durumunu təsvir etmək üçün tez-tez istifadə olunan bir vasitədir. Qığlama, kədər, acı və ümidsizlik kimi duyğuları daha təsirli şəkildə oxucuya çatdırmağa kömək edir. Həmçinin, qığlama, əsərin ümumi tonunu və atmosferini formalaşdırmaqda mühüm rol oynaya bilər. Məsələn, qaranlıq və qorxulu bir hekayədə, qığlama səsləri oxucuya daha da gərginlik və narahatlıq hissi yarada bilər.
Qığlama, həm də müxtəlif heyvanlar tərəfindən çıxarılan səsləri təsvir etmək üçün istifadə olunur. Məsələn, ağlayan körpənin səsi, qorxmuş pişik və ya itlərin səsləri qığlama kimi təsvir oluna bilər. Bu mənada, qığlama sözü insan və heyvan səslərini bir-birinə bağlayan ümumi bir termindir.