Qəzəliyyat (ərəbcədən: قصائد - qasā'id, cəm halda) termini, ədəbiyyatda, xüsusilə də fars, türk və ərəb ədəbiyyatlarında, bir şairin yazdığı qəzəllərin toplanmasının adıdır. Yəni, qəzəliyyat, bir şairin yazdığı qəzəllərin məcmuəsidir, bir növ şeir antologiyasıdır. Sadəcə olaraq "qəzəllər" demək kifayət etməz, çünki qəzəliyyat daha çox, bir şairin bütün qəzəl yaradıcılığını əhatə edən, əsərlərinin vahid bir kolleksiyasını bildirir.
Qəzəliyyat termini, həm də müəyyən bir dövrün və ya məktəbin qəzəl şeirlərinin ümumiləşdirilmiş adını da ifadə edə bilər. Məsələn, "Füzuli qəzəliyyatı" deyərkən, yalnız Füzulinin yazdığı qəzəllərin məcmuəsini yox, həm də onun qəzəl üslubunu, şeirindəki məzmun və forma xüsusiyyətlərini, ədəbiyyata verdiyi töhfələri nəzərdə tuturuq. Bu baxımdan, qəzəliyyat anlayışı, sadə bir şeir toplusundan daha geniş bir məna daşıyır.
Tarix boyu bir çox görkəmli şairlərin - Füzuli, Seyid Əzim Şirvani, Nəsimi və başqalarının qəzəliyyatları ədəbiyyat tarixində əhəmiyyətli yer tutmuş, onların yaradıcılıq üslublarını, fəlsəfi baxışlarını, dərin duyğularını əks etdirən qiymətli mənbələr olmuşdur. Orta Asiya və Şərq ədəbiyyatında qəzəliyyatlar, həm ədəbiyyatın, həm də fəlsəfənin inkişafına böyük təsir göstərmişdir. Bu şeirlər, həm estetik zövqü qane edir, həm də oxucuya dərin fəlsəfi düşüncələr aşılayır.
Beləliklə, "qəzəliyyat" sözü, yalnız bir şeir toplusunu deyil, həm də bir şairin bədii dünyasının, yaradıcılıq fəlsəfəsinin, ədəbiyyata verdiyi töhfələrin təcəssümünü bildirir. Bu, sadəcə bir söz deyil, bir ədəbi fenomendir.