Qəribnəvazlıq, qəriblərə, yəni öz doğma yurdlarından, ətraflarından uzaqda olan, tanış və yaxınlarının arasında olmayan insanlara qarşı göstərilən xüsusi diqqət, qayğı və köməkdir. Bu, sadəcə maddi yardım məsələsi deyil, həm də mənəvi dəstək, istiqamət və qonaqpərvərliyi əhatə edir. Qəribnəvazlıq, qəribənin çətin anında ona sığınacaq, qida, geyim və ya başqa ehtiyaclarını ödəmək kimi fəaliyyətləri, eləcə də onunla ünsiyyət qurmaq, söhbət etmək, duyğularını anlamağa çalışmaq kimi mənəvi dəstəkləri özündə birləşdirir.
Qəribnəvazlıq, bir çox mədəniyyətdə dərin köklərə malik olan, əxlaqi və mənəvi bir dəyərdir. Tarixən, qəriblərə qayğı göstərmək, insaniyyətin fundamental prinsiplərindən biri olaraq qəbul edilib. Dinlərin əksəriyyətində də qəriblərə mərhəmət göstərmək, onlara kömək etmək əsas vurğulanır. Bu, qəribənin həyatının və rifahının vacibliyini vurğulayan, humanist bir yanaşmadır.
Qəribnəvazlığın əksi, qəribə qarşı laqeydlik, soyuqluq və ya hətta düşmənçilikdir. Sözügedən misalda ("Sən bizi tamam yaddan çıxardın, axı qəribnəvazlığın qaydası belə olmaz") ifadə olunan narazılıq, köməyə ehtiyacı olan qəribə qarşı göstərilməyən diqqətsizliyi və laqeydliyi ifadə edir. Bu, qəribnəvazlıq prinsipinin pozulması kimi dəyərləndirilə bilər.
Müasir dünyada qloballaşma və miqrasiya prosesləri ilə qəriblərin sayı artır. Bu səbəbdən, qəribnəvazlığın əhəmiyyəti daha da artır. Qəriblərə kömək etmək, onlara yeni mühitə uyğunlaşmaqda dəstək olmaq, onların hüquqlarının qorunmasına töhfə vermək, insaniyyətin ümumi rifahı üçün vacibdir.