Qəribləmə sözü "qəribləmək" fellərinin məsdər formasından əmələ gəlmişdir. Sadəcə bir fellərin məsdəri kimi izah etmək isə onun zəngin mənasını tam əks etdirmir. Qəribləmə, insanın öz doğma, tanış mühitindən, mədəniyyətindən, ətrafından uzaqlaşması, yad bir mühitdə, yeni bir məkan və ya şəraitdə özünü qəribləşdirməsi və ya qəribləşdirilməsi hissidir.
Bu hissiyyat müxtəlif səbəblərdən yaranır: coğrafi köçkünlük, məcburi miqrasiya, yeni bir ölkəyə və ya şəhərə köçmə, mədəniyyətlərarası fərqlər, dil maneələri, ailədən və ya yaxınlardan ayrılıq, sosial əlaqələrin pozulması və s. Qəribləmə sadəcə olaraq yer dəyişmək deyil, həm də psixoloji, emosional bir prosesdir. İnsan özünü yeni mühitdə təcrid olunmuş, anlaşılmamış, qorxmuş və ya çaşqın hiss edə bilər.
Qəribləmənin təzahür formaları müxtəlifdir. Bəziləri özünü melankoliyaya, depressiyaya qaparaq göstərir, bəziləri isə yeni ətrafa uyğunlaşmağa çalışaraq, yeni dostluqlar quraraq özünü qəribləşmədən qoruyur. Qəribləmə həmçinin yaradıcılığa təkan verə, yeni baxış bucaqları və zəngin təcrübələr qazandıra bilər. Bədii ədəbiyyatda qəribləmə mövzusu tez-tez işlənir, əsərlərə dərinlik və duyğusal zənginlik qatır.
Beləliklə, qəribləmə sadəcə bir söz deyil, insan həyatının mürəkkəb və çoxşaxəli bir hissəsidir. Bu, insanın özünü kəşf etməsi, yeni bir həyata uyğunlaşması, özünün və dünyanın təbiətinə dair dərin düşüncələrə qapılması prosesidir. Qəribləmənin təcrübəsi insanı dəyişə, onu daha güclü, daha müdrik və daha tolerant edə bilər.