Qənddan sözü ərəb dilindən "qənd" və fars dilindən isə "...dan" şəkilçisinin birləşməsindən əmələ gəlmişdir. Qənd, şəkər mənasını verir, "-dan" isə "yer", "qab" mənasını ifadə edən bir şəkilçi olub, nəyin saxlanıldığına işarə edir. Beləliklə, qənddan sözünün əsas mənası şəkər saxlamaq üçün istifadə edilən qab deməkdir.
Lüğətlərdə sadəcə "şəkər qabı" kimi təsvir edilməsinə baxmayaraq, qənddan anlayışı zaman keçdikcə özünün semantik genişlənməsini yaşamışdır. Müxtəlif ölçü və formalarda, müxtəlif materiallardan (taxta, metal, gil, keramika, şüşə və s.) hazırlanmış qənddanlar mövcuddur. Bəzən sadə, bəzən isə olduqca zərif və bəzəkli, hətta sənət əsəri sayıla biləcək qənddanlar da vardır. Onların forması və bəzəyi dövrün, mədəniyyətin, sosial təbəqənin və hətta fərdi zövqlərin əksini əks etdirir.
Tarix boyu şəkər əldə etmək çətin olduğundan, şəkər qabları – qənddanlar, ailələrdə qiymətli əşyalar kimi saxlanılıb. Onlar yalnız şəkərin saxlanılmasına deyil, həm də evlərin bəzəyinə xidmət edərək, ailənin maddi durumu və zənginliyi haqqında məlumat verirdilər. Qənddanlar bayramlar, toy və digər əlamətdar günlərdə ən qiymətli şirniyyat və konfetlərlə doldurularaq süfrələrin bəzəyinə çevrilirdilər.
Mətnlərdə qeyd edildiyi kimi, "Dördkünc ağ qənddanlar bahalı konfet və şirni ilə doldurulmuşdu" cüməsi də qənddanın sadə bir qabdan daha çox, əhəmiyyətli bir simvol olduğunu göstərir. Bu misal, qənddanın yalnız praktik deyil, həm də sosial və mədəni bir məna kəsb etdiyini təsdiqləyir.